از بس سترد گرد ملال از جبین مادر زیر خاک ماند چو دام آستین ما

چشم ستاره جوهر آزار ما نداشتروزی که بود باده لعلی نگین ما

از اضطراب ما دل سنگ آب می شودجای ترحم است به پهلونشین ما

نخجیر ما ز سایه خود طبل می خوردصیاد کرده است عبث در کمین ما

آفت به گرد خرمن ما هاله بسته استبا برق در تلاش بود خوشه چین ما

دل را به نقد از الم نسیه می کشدکاری که می کند نظر دوربین ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چرا ز فکر هم آواز خون خوریم؟ز اهل سخن بس است خروشی قرین ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets