رفت تا مجنون ز دشت عشق مردی برنخاستمرد چبود، می توانم گفت گردی برنخاست

زان مسلم شد به گردون دعوی مردانگیکز زمین سفله پرور، هم نبردی برنخاست

درد تنهایی غبارم را بیابانگرد ساختبهر تسکین دل من اهل دردی برنخاست

عشق تردست ترا نازم که در هر جلوه ایکرد ویران یک جهان دل را و گردی برنخاست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ابر پیری گشت بر بام و درت کافور باروز دل سنگ تو صائب آه سردی برنخاست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets