از تلخی می ساغر ما باک ندارداین حوصله را هیچ کف خاک ندارد

گردن مکش از تیغ که این خانه تاریکراهی به جز از روزن فتراک ندارد

تلخی بنه از سر که ندارد خطر از تیغآن قبه خشخاش که تریاک ندارد

در قلزم هستی نشود مخزن گوهرهر کس دهن خود چو صدف پاک ندارد

از دل گره غم نگشاید می گلرنگاز گریه گشایش گره تاک ندارد

دایم ز دل خویش بود رزق حریصانقارون به کف از گنج به جز خاک ندارد

هم محمل لیلی نشود ناله زارشهر کس چو جرس سینه صد چاک ندارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در کام نهنگ ودهن شیر گریزدصائب سر این مردم بیباک ندارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets