Söndün nə çapıq, ruhuma qüvvət verən ey nur,Ümmidi-vüsalınla sənin mən yaşayırdım.Şövqünlə o daşqın dərələrdən həm aşırdım,Hicrin məni, ah, etdi yenə xəstəvü rəncur.Oynatmadadır qəlbimi atəşli bir ahəng,Vulkan kimi püskürmədə ətrafə şərarə.Nolmuş ki, yaxırsan məni sən, ey dili-parə?Etmişmi həyatı bu mühitin sənə də təng?

Müzlim gecə, ətrafı bulud, çən bürüyərkən,Göz yaşlarımın bəslədiyi ey gözəl ümid,Qarşımda təcəssüm edərək ver mənə təyid,Bu zülmət ilə sübhə qədər ta vuruşum mən.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation