Töhfeyi-Sami, bölmə 294
منشی و فاضل بود و در شعر به قصیده گویی مایل اما خباثت بر مزاجش غالب و حطام دینوی را طالب چنانکه در زمان سلطان حسین میرزا نشانی را برای خود نوشته و مهر پادشاه و امر را بقلم موی تقلید کرده بعد از آنکه ظاهر شد آن پادشاه بنابر رعایت اهل فضل که بر ذمت پادشاهان عالیشان و بزرگان خرده دان لازم بلکه فرض و متحتم است قلم عفو بر جریده ی گناهش کشیده بود. بعد از آن در جواب دریای ابرار امیر خسرو دهلوی شهر آشوبی جهت سکان هرات گفته درآمدش اینست :
دست را هرگز نبودی آشنایی با دهان
عرصه ی شهر هری رشک سپهر اخضر است
در گهش را شمسه خورشید گلمیخ زراست
جرم طین را یک مشت خاک از خاک ریز خندقش
نرگس باغ جهان آرای او هفت اختر است
پایتخت صدهزاران خسرو گیتی گشاست
کهنه تاریخ بسی شاهان انجم لشکر است
چرخ کجرو بین که از تأثیر او شهری چنین
و در این قصیده ابیات رکیک بسیار گفته که آنرا ذکر کردن لایق سیاق کتاب نیست اما دو بیت بجهت معین میکال گفته نوشته شد و فی الواقع اگر کسی او را دیده باشد میداند که طرفه تشبیهی کرده است و طرفه تر آنکه خواجه مذکور این دو بیت را یادداشت و در مجالس بطریق مطایبه میخواند .
هذه الأبیات :
مسکن جمعی پریشان روزگار ابتر است
بر معین بین از نشانهای نجاست صد هزار
ز اختر بد آبله . بر روی آن بد اختر است
روی زشتش از کثافت مطبخ نمرود را
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/sam-mirze-tohfeyi-sami-294
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
از ولایت زواره ی خراسان است در شعر همین تخلص دارد چه در عمر خود همین یک مطلع گفته بود :اما بخوش آمد گفتن شهرت تمام داشت و با سید علی درویش زواره ای مصاحب بود اگر سید مذکور گفتی که فلان شربت بیاورید او سوگند میخورد که در خاطر من آن میگذشت و گاه بود که افیون او را فرو برده بود گاهی در مجلس کسی رباعییی میخواند از او می پرسیدند که چون شعری بود؟ میگفت من هرگز مثل این قصیده ی پر زور نشنیده ام و گاه گه در مجلس نشسته بودند داد میکردند که تریاکش فرو برده ناگاه او سر بر میآورد و میگفت عجب شعرهای سوزناک خواندید!! آخر از سوگند دروغ بسیار هلاک شد.
Töhfeyi-Sami, bölmə 500در شهر خود به عصاری اوقات میگذراند. بسیار فقیر و درویش نهاد است و شعر او خالی از لطافتی نیست . این دو مطلع از اوست :آری بدل نرفت کسی از دیار خویش
Töhfeyi-Sami, bölmə 501مردی درویش و متقی است و اکثر اوقات او بشاعری صرف میشود. در قوافی غلط بسیار میکند این مطلع از اوست :بی تکلف گوشه میخانه جایی بوده است
Töhfeyi-Sami, bölmə 502مولدش هرات بود و وجه تسمیه او اینست که هر قصیده و غزلی که میگفت چندانکه قافیه داشت میگفت . اگر چه غزلی صد بیت می شد و اگر دیگری قافیه پیدا کردی که او نگفته بودی زر داده میخرید! و داخل شعر خود می ساخت و اصلا مقید بمعنی نبود، خواجه حبیب الله ساوه ای که وزیر درمش خان لله من بود غزل ردیف سفید . خواجه حسن دهلوی را در میان انداخته بود. او در مدح خواجه مذکور جواب گفته . این دو بیت از غزل اوست :دگر ره بازمیگردم که شاید بینم این بارش
Poems by other poets
حضور خانه در بسته از جنت نمی ماند
ÇeşməkBir zaman şəmsdən alurdı mənim bac gözüm,Nuri-xurşidə salurdı necə tarac gözüm
Bəni hər dəmdə nedim öldürür eşqBəni hər dəmdə nedim öldürür eşq,Qara yerə dirilmə girdürür eşq.
Yalançının evi yandıYalançının evi yandı göz qabağında,Hamı baxdı, hamı gördü,