در حدوث و قِدَم بسی نقل استوان همه شکّ و شبهۀ عقل است

عقل مشائی ز دین مایلبه قدیم و حدوث شد قایل

قِدَم آسمان به ذات و صفاتگفته جز وضع و هیأت و حرکات

عنصر و مایه را به شخص دگرنوع هر جنس و جنس​های صُوَر

نزد ایشان همه قدیم بودچه کند عقل چون سقیم بود

کرد رسطالیس اول این تفصیلیافت آخر ز بوعلی تکمیل

شبهه​ای چند از خود اندیشیکرده دستور کفر و بدکیشی

تا که برخیزد این تردد و شکبنگر اندر جوابها یک یک

وان حکیمان که پیش از او بودندهیچ قیدی بر آن نیفزودند

جملۀ ذات​ها قدیم الذاتدیده و مُحْدَثی نه جز که صفات

اصل عالم سریع و خواه بطیآب دانست تالس ملطی

انکساغورس آن خلیط گرفتوندر او جزوها بسیط گرفت

نزد او هیچ استحالت نیستجز بروز و کمون حوالت نیست

وان ذومقراطس اصل عالم رابه توهم گرفته از اجزا

کُری الشّکل هر یکی و مداممتحرک به ذات ذواقسام

گفت کافتاد اتفاقاً آنبهم و گشت از آن فلک گردان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice