امشب ای ماه به درد دل من تسکینیآخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من می‌دانمکه تو از دوری خورشید چه‌ها می‌بینی

تو هم ای بادیه‌پیمای محبت چون منسر راحت ننهادی به سر بالینی

هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشکتو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

همه در چشمه مهتاب غم از دل شویندامشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

من مگر طالع خود در تو توانم دیدنکه توام آینه بخت غبارآگینی

باغبان خار ندامت به جگر می‌شکندبرو ای گل که سزاوار همان گلچینی

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمیدکه کند شکوه ز هجران لب شیرینی

تو چنین خانه کن و دلشکن ای باد خزانگر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

کی بر این کلبه طوفان‌زده سر خواهی زدای پرستو که پیام‌آور فروردینی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شهریارا اگر آیین محبت باشدجاودان زی که به دنیای بهشت آیینی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring