سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهندز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند

نگین جم که به جامیش می‌خرند این قومبه رغم جوهریانش به جرعه‌ای بدهند

جلا و جوهر این بوالعجب گدایان بینکه جلوه‌گاه جلال و جمال پادشهند

برون رو از خود و آنگه درون میکده آیکه خرقه‌ها همه اینجا به رهن باده نهند

کلاه بفکن و بر خاک نه سر نخوتکه مهر و ماه بر این در سران بی‌کلهند

چه چاره ده مه برج شرف به خانه ماستکه از شعاع و شفق رشگ ماه چاردهند

تو آب و گل به چَه و چاله دیده‌ای، هشدارز جان و دل همه طرف کُلَه به مهر و مهند

به راه میکده هُش دار و پا به حرمت نِهچرا که پادشهانش عجین خاک رهند

چه فر بخت بلندی است با مه و خورشیدکه پاسبان در این بلند بارگهند

خدای را که به صد قایق نجات هنوزبسا کسا که چو من غرق لجّهٔ گنهند

برای کینه در این تنگ سینه جایی نیستصفای دیده و دل صادقانه خود گُوَهَند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تو شهریار در این هفتخوان تهمتن باشکه دیو نفس حرون است و راهبان نرهند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern