گاهی گر از ملال محبت برانمتدوری چنان مکن که به شیون بخوانمت

چون آه من به راه کدورت مرو که اشکپیک شفاعتی‌ست که از پی دوانمت

تو گوهر سرشکی و دردانهٔ صفامژگان فشانمت که به دامن نشانمت

سرو بلند من که به دادم نمی‌رسیدستم اگر رسد، به خدا می‌رسانمت

پیوند جان جداشدنی نیست ماه منتن نیستی که جان دهم و وارهانمت

ماتم‌سرای عشق به آتش چه می‌کشیفردا به خاک سوختگان می‌کشانمت

دست نوازشی به سر و گوش من بکشسازی شدی که شور و نوایی بخوانمت

تو ترک آبخورد محبت نمی‌کنیاینقدر بی‌حقوق هم ای دل ندانمت

ای غنچهٔ گلی که لب از خنده بسته‌ایبازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت

یک شب به رغم صبح به زندان من بتابتا من به رغم شمع سر و جان فشانمت

چوپان دشت عشقم و نای غزل به لبدارم غزال چشم سیه می‌چرانمت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. لبخند کن معاوضه با جان شهریارتا من به شوق این دهم و آن ستانمت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love