...Hükəmayi-hind öz kitablarında mərqum ediblər ki, bir murçə birtəllin torpağını bir sair yerə nəql etməyə kəməri-himmət bağlamışdı.Bir quş gördü ki, bir zəif olan şey süruri-təmam və vəcdi-malakəlamilə dəstü pa çalıb bir təllin torpağını daşımağa səy və təlaş qılır. Dediki, zəif və nəhif əcibə olan, əmri-məhalə mürtəkib olmusan. Bu nəişdir ki, mübaşir olursan?Murçə dilə gəlib dedi ki, mənim bir nəfər məşuqəm var, o mənədeyibdir ki, əgər mənim vüsalıma talibsən və dövləti-didarıma rağib-sən, gərəkdir ki, bu təllin türabını filan yerə nəql edəsən. İndi mən səyedirəm şərti əmələ gətirəm.Quş ona dedi ki, ey biçarə, bu arzu ki, sənin könlündədir, qüdrə-tindən çox bəiddir. Qolunda o tavana yoxdur ki, gümanın əmələ gələ.Murçə ümidini itirmədi. Dedi ki, mən öz səyimi elərəm, əgər muradımhasil olmasa da, dost hüzurunda üzrüm qəbuldur.Bəs hər işdə səy eləmək lazımdır.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets