Bir nəfər qəzvinlinin bir eşşəyi itmişdi. Sorağ edib car çağırırdı vədəmbədəm Allah-taalaya şükr edirdi.Bir şəxs ona dedi ki, ey sadədil, eşşəyin itibdir, car çəkirsən, çoxəla; amma şükr etməyin vəchi nədir?Dedi ki, şükr ondan ötrü eləyirəm ki, nə əcəb ki, eşşək itəndəsüvar deyildim. Yoxsa ki bu gün beş gün idi ki, özüm də itmişdim.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets