Qəşəngdir oğlumun xurmayı saçı,Qaşları qaradır, gözləri qonur.Məni görən kimi o, qanad açır,Bala göyərçintək sinəmə qonur.

Deyirlər, oğlumu çox sevdiyimdənBatır sol yanağı gülümsəyəndə.Qoy olsun, bu sözü bildiyim gündənElə həmin yeri öpürəm mən də.

Deyirəm, basdıqca onu bağrıma:O, mənim canımla bir can deyilmi?Mənim hər dərdimə, ürək ağrımaOnun gül nəfəsi dərman deyilmi?

Əzizdir hamının mənə körpəsi,Gözümün işığı özümünküdür.Elə ki, eşitdim ağlamaq səsi,Deyirəm ağlayan özümünküdür.

Onda süd qoxusu, gül nəfəsi var,Səadət diləyir bütün varlığa.Bu yer kürəsində körpə balalarBalamtək çıxaydı bəxtiyarlığa.

Hər vaxt diləyirəm o gözəl çağı;Gözlərdə nə qüssə, nə qəm olaydı.Bütün körpələrin sığınacağıDeyirəm kaş mənim sinəm olaydı.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets