با آنکه به موی مانم از غمموئی ز جفا نمی‌کنی کم

دندان نکنی سپید تا لباز تب نکنم کبود هر دم

گر گونهٔ غمگنان ندارمزان نیست که هستم از تو خرم

دانی ز چه سرخ رویم؟ ایراکبسیار دمیدم آتش غم

از جور تو آفتاب عمرمبالای سر آمده است ارحم

خاقانی را به نیش مژگانبس کز رگ جان گشاده‌ای دم

در خاطر او ز آتش و آبعشق تو سپه کشد دمادم

زان آتش و آب رست سرویکز فیض بهاء دین کشد نم

مصباح امم امام اکملمفتاح همم همام اکرم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love