هر صبح پای صبر به دامن درآورمپرگار عجز، گرد سر و تن درآورم

از عکس خون قرابهٔ پر می‌شود فلکچون جرعه ریز دیده به دامن درآورم

هر دم هزار بچهٔ خونبن کنم له خاکچون لعبتان دیده به زادن درآورم

از زعفران چهره مگر نشره‌ای کنمکبستنی به بخت سترون درآورم

دانم که دهر، خط بلا بر سرم کشیدداند که سر به خط بلا من درآورم

چون آه آتشین زنم از جان آهنینسیماب وش گداز به آهن درآورم

غم در جگر زد آتش برزین مرا و مناز آب دیده دجله به برزن درآورم

غم بیخ عمر می‌برد و من به برگ آنکدستی به شاخ لهو به صد فن درآورم

طوفانم از تنور برآمد چه سود از آنکدامن چو پیرزن به نهنبن درآورم

شد روز عمر ز آن سوی پیشین و روی نیستکاین روز رفته باز به روزن درآورم

با من فلک به کین سیاوش و من ز عجزاسبی ز نی به حرب تهمتن درآورم

چون کوه خسته سینه کنندم به جرم آنکفرزند آفتاب به معدن درآورم

از جور هفت پردهٔ ازرق به اشک لعلطوفان به هفت رقعهٔ ادکن درآورم

از کشت‌زار چرخ و زمین کاین دو گاو راستیک جو نیافتم که به خرمن درآورم

از چنگ غم خلاص تمنی کنم ز دهرکافغان بنای و حلق چو ارغن درآورم

چون زال، بستهٔ قفسم نوحه زان کنمتا رحمتی به خاطر بهمن درآورم

نی‌نی که با غم است مرا انس لاجرممریم صفت بهار به بهمن درآورم

نشگفت اگر چو آهوی چین مشک بردهمچون سر بخورد سنبل و بهمن درآورم

چون دم برآرم از سر زانو به باغ غماز شاخ سدره مرغ نوازن درآورم

زانو کنم رصدگه و در بیع خان جانصد کاروان درد معین درآورم

غم بختی‌ای است توسن و من یار کارواناز خان بی‌پشت بختی توسن درآورم

دل تنگ‌تر ز دیدهٔ سوزن شده است و منبختی غم به دیدهٔ سوزن درآورم

غم تخم خرمی است که در یک دل افکنمدردی است جنس می که ز یک دن درآورم

عنقای مغربم به غریبی که بهر الفغم را چو زال زر به نشیمن درآورم

در گلشن زمانه نیابم نسیم لطفدود از سموم غصه به گلشن درآورم

فقر است پیر مائده افکن که نفس رابر آستان پیر ممکن درآورم

آب حیات از آتش گلخن دمد چو بادگر نفس خاک پاش به گلخن درآورم

آری ز هند عود قماری برم به رومگر حمل‌ها به هند ز روین درآورم

چندی نفس به صفهٔ اهل مصفا زدمیک چند پی به دیر برهمن درآورم

چون کار عالم است شتر گربه من به کفگه سجده‌گاه ساغر روشن درآورم

از هزل و جد چو طفل بنگزیردم که دستگاهی به لوح و گه به فلاخن درآورم

جنسی نماند پس من و رندان که بهر راهچون رخش نیست پای به کودن درآورم

آهوی مشک نیست چه چاره ز گاو و بزکز هر دو برگ عنبر و لادن درآورم

چون چرخ سرفکنده زیم گرچه سرورمآغوش از آن به خاک فروتن درآورم

دشمن مرا شکسته کند دوست دارمشحاشا که من شکست به دشمن درآورم

تهدید تیغ می‌دهد آوخ کجاست تیغتا چون حلیش دست به گردن درآورم

کانرا که تیشه رخنه کند فضل کان نهمرخنه چرا به تیشهٔ کان کن درآورم

در دیولاخ آز مرا مسکن است و منخط فسون عقل به مسکن درآورم

همت شود حجاب میان من و نظرگر من نظر به عالم ریمن درآورم

آسیمه سر چو گاو خراسم که چشم بندنگذاردم که چشم به روغن درآورم

در رنگ و بوی دهر نپیچم که ره رومارقم نیم که یال به چندان درآورم

من نامه بر کبوتر راهم ز همرهانباز اوفتم چو دیده به ارزن درآورم

گر خاص قرب حق نشوم واثقم بدانکرخت امان به خلد مزین درآورم

جان و دل و خرد برسانم به باغ خلدآخر مثلثی به مثمن درآورم

چون خرمگس ز جیفه و خس طعمه چون کنمنحلم که روزی از گل و سوسن درآورم

چون قوتم آرزو کند از گرم و سرد چرخبر خوان جان دو نان ملون درآورم

با آنکه قانعم چو سلیمان ز مهر و ماهنان ریزه‌ها چو مور به مکمن درآورم

نسرین را به خوشهٔ پروین بپرورندتا من به خون دو مرغ مسمن درآورم

مرد توکلم، نزنم درگه ملوکحاشا که شک به بخشش ذو المن درآورم

آن‌کس که داد جان، ندهد نان؟ بلی دهدپس کفر باشد ار به دل این ظن درآورم

چون موسیم شجر دهد آتش چه حاجت استکآتش ز تیه وادی ایمن درآورم

گردون ناکس ار نخرد فضل من رواستنقصی چرا به فضل مبرهن درآورم

بهرام‌وار گر به من آرند دوکدانغارت چرا به تیغ و به جوشن درآورم

ز آن غم که آفتاب کرم مرد برق‌وارشب زهره را چو رعد به شیون درآورم

این پیرزن هنوز عروس کرم نزادپس سر چرا به خطبهٔ این زن درآورم

گفتم به ترک مدح سلاطین، مبین از آنکسحر مبین به شعر مبین درآورم

کو شه طغان جود؟ که من بهر اتمکیپیشش زبان به گفتن سن‌سن درآورم

خاقانی مسیح دمم پس به تیغ نطقهمچون کلیم رخنهٔ الکن درآورم

بهر دو نان ستایش دو نان کنم؟ مبادکب گهر به سنگ خماهن درآورم

چون موی خوک در زن ترسا بود چراتار ردای روح به درزن درآورم

هم نعت حضرت نبوی کان نکوتر استکاین لعل هم به طوق و به گردن درآورم

کحال دانشم که برند اختران به چشمکحل الجواهری که به هاون درآورم

گفتم روم به مکه و جویم در آن حرمگنجی که سر به حصن محصن درآورم

چون نیست وجه‌زر نکنم عزم مکه بازجلباب نیستی به سر و تن درآورم

تبریز غم فزود مرا آرزوم هستکاین غم به ارزروم و به ارمن درآورم

خوش مقصدی است ار من و خوش مامن ارزروممن رخت دل به مقصد و مامن درآورم

چون مور ساز خانه به اخلاط درکشمچون مرغ برگ دانه به ارزن درآورم

منت برد عراق و ری از من بدین دو جایبحری ز نظم و نثر مدون درآورم

بس شکر کز منیژه و گیوم رسد که منشمعی به چاه تیرهٔ بیژن درآورم

Qucaqlayıb dizimi səbrlə səhərlərdə,Könüllə cismimi acizliyim salar dərdə.

Ətəklərim gözümün qanlı yaşıyla dolar,Fələkdə əks tapar, qan dolu piyalə olar.

Gözüm içindəki bir cüt gözəl doğar hey qan,Odur ki, basdıraram qanlı körpələr hər an.Yazım san üzümün zəfəranı ilə dua,Bəlkə qısır bəxtimi duam uşağa qoya.Zəmanə bildi: bəla xəttinə başım əyilir,Onun əliylə bəla xətti başıma çəkilir.Bir odlu nalə edərsəm dəmir kimi candan,Civə kimi əriyər hər dəmir bu əfqandan.Yaxıb ciyərlərimi atəşə zaman qəmdən,Gözüm yaşıyla çölə Dəclələr axıtdım mən.

Kəsər ömür kökünü qəm, odur ki, mən naçar,Təlaş ilə atıram əl füzulluğa təkrar.

Tutubsa təndiri tufan, nə xeyri var qan tək,O təndirə qapağı qoymağa açım mən ətək.

O gün ki, keçdi Ömürdən, daha geri dönməz,Bacanda bir də dünənki Günəş gülümsünməz.

Fələk Səyavuş üçün məndən intiqam istər,Təhəmtənin önünə palçıq at çaparmı bəşər?

Sinəm çapıldı dağın bağrıtək, günahı budur,Ki, məxzənində Günəş körpəsi qalıb, qorunur.

Axıtdı yeddi fələk cövrü gözlərimdən qan,Müsəxxər etdi bu yeddi yeri qopan tufan.

İki öküz - yer ilə göy ikən, o tarlada mən,Gəzib, bir arpa belə tapmadım, salam xərmən.

Qəfəsdə bağlı qalan Zal kimi fəğan edərəm,Ki, bəlkə Bəhmənə təsir edə mənim naləm.

Kənar edəm deyə qəm çəngini yaxamdan mən,Boğazım arğana dönmüş, edər belə şivən.

Qəmin mənimlə elə ünsü var ki, il uzunu,Nə yaz, nə qış o məni tərk edər, nə də mən onu.

Çin ahusu kimi məndən ki, müşk hasil olur,Əcəb deyil, yediyim yasəmən, qızılgül olur.

Başım diz üstə, könül bağına uçub gedirəm,Qonub da, Sidrə ağaçında quş kimi ötürəm.

Çəkəndə karvanı mən, qəm də onda bir dəvətək,Çatanda mənzilə, mütləq belimə yüklənəcək.

Olubsa qəmdən ürək iynənin gözündən dar,Qəm ilə yüklü dəvə iynənin gözünü tapar.Səpib fərəh toxumu bağrıma, kədər dərirəm,O küpdə bəslədiyim mey çöküntüdür, görürəm.El içindən qaçaq düşən qəribə Simurğəm,Odur ki, Zal əvəzi munisim olubdur qəm.Zəmanə üns nəsimini kəsdi gülşəndən,Kədər səmumu ilə yaxmışam o gülşəni mən.Mənim qida verənim fəqr piridir, gördüm,Fəqirlik astanasın nəfsimə məkan verdim.Əsərsə gülxənə nəfsim yeli əgər bir an,Vurar o gülxən odundan həyat suyu fantan.Biyanı yükləyib Hindistana aparsam əgər,O ölkədə qəmar udundan heç qalarmı əsər?Nə vaxtdır ki, səfa əhlinə müridəm mən,Bir az da deyrdə qoy dərs alım brəhməndən.

Dəvə-pişik oyunu oynayır bu aləm əgər,Əlimdə təsbeh olur gah mənim də, gah sağər.Çətin ki, təb məzəmmətlə mədhdən usana,Uşaqda rəğbət olur gah lövhə, gah sapana.Mənimlə rindlərin yetməmiş yolu yarıya,Yoxumdu Rəxş, əlacsız gərək minəm yabıya.Yoxumsa müşklü ahu, keci, öküzdən mən,Gərək tədarük edəm müşk, ənbərü ladən.Böyüklüyümlə fələktək duram başı aşağı,Yerim ola bu təvazölə torpağın qucağı.

Məni əzərsə də düşmən, gərək sevəm onu mən,Əlimdən heç nə zərər görməsin quduz düşmən.

Qılınc ilə hədələrsə, hanı qılınc? Gedərəm,Onu alıb, öz əlimlə boyunbağı edərəm.

Tamah xərabəsi olmuş əgər mənə məskən,Gərək öz ağlım ilə xətt çəkim o məskənə mən.

Kəsif aləmə bu gözlərim salarsa nəzər,Öz hümmətim gözümün qarşısında pərdə çəkər.

Daş hərləyən öküzəm, bağlanıb gözüm möhkəm,Nə başım hərlənə, həm də nə yağa göz yetirəm.

Uyub cahandakı var-dövlətə, qalan deyiləm,Sarınsa bir ağaca, qopmayan ilan deyiləm.

Göyərcinəm ki, mənə namə verdilər, aparam,Darı döşürsəm əgər, dəstədən geri qalaram.

Xüsusi dostu belə olmasam da haqqın əgər,Çox ehtimal, gozüm cənnətə məni yetirər.Behişt bağına can, qəlb, ağılla çatsam mən,Bu üçlük ordakı səkkizliyi edər məskən.

Mənə cibin kimi ruzi yaranmamış cəmdək,Mənəm pətək arısı, nemətim - gül ilə çiçək.

Fələkdən istəsəm isti, soyuq təam əgər,İki fətirlə fələk süfrəmi müzəyyən edər,

Günəşlə, Ayla əgər qaneyəm Süleymantək,Niyə qarışqa kimi toplayım ovuntu çörək?

Dəniylə Pərvinin illərlə bəslənib Nəsreyn,Tamamlayar o iki quşla süfrəmin bəzəyin.

Təvəkkül əhlinə ruzi verən məgər şahdır?Yoxumdu şübhə, kərəm sahibi bir Allahdır.

Veribsə can bizə xaliq, özü çörək də verər,Günah olar buna mən şübhə ilə baxsam əgər.

Ağac əgər o zaman od veribsə Musaya,Nə vacib onda gətirmək odu bu səhraya?

Mənim fəzilətimi anlamazlar, almazlar,Rəvamıdır ki, edəm fəzlimi özüm inkar?

Gətirdilər mənə Bəhram kimi əgər cəhrə,Qılıncla qarətə keçmək kimə verər bəhrə?

Sönüb kərəm Günəşi ildırımtək ahimdən,Gecə fəğanım ilə Zöhrədən qopar şivən.

Hələ bu dul qandan doğmamış kərəm gəlini,Rəva deyil, baş əyib, vəsfinə açam dilimi.

Dedim ki, şahlar üçün şer yazmaram daha mən,Düşünmə: əl çəkərəm büsbütün bu sənətdən.

De, hardadır o Tuğan şah ki, mən bir əppək üçün,Önündə "sənsəni" təkrar edib duram hər gün.

Məsihtək nəfəsim, nitqimin qılıncı ilə,Gələr Kəlim kimi hümmətimlə lal dilə.

Necə ağız açıb alçaqlara, çörək diləyim?Qara daş üstünə gövhər suyu, alıb, ciləyim?

Bilik gözünə şəfa bəxş edən təbibəm mən,Dəva alır göyün ulduzları gözə məndən.

Dedim: könüldəki arzumla Məkkəyə gedərəm,Açar xəzinəni qarşımda bəlkə pak hərəm.

Qızılla Məkkə müyəssər olar, yoxumdur zər,Mənə ki, yoxsulam, ancaq xəyaldır bu səfər.Düşəndə Təbrizə meylim, qəmim daha artar,Həm Ərze-Rum, həm Arran məni qonaq çağırar.Mənim ki Ərze-Rum arzumdur, qəsdim Arrandır,O yerlərə səfər etmək mənə ürəkdəndir.Qarışqatək yuvama şövq ilə aparram dən,Quşam, gərək qapam hər danəni ətəklərdən.İraq ilə Rey edərlər əgər məni dəvət,Sözümlə bu iki ölkə qəbul edər miniət.Mənijə Bijən ilə yalvarar ki, şerimdən,İşıq saçam quyuya ki, dibindədir Bijən.

ŞİKAYƏTLƏR

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets