آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمد
آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمدآواز بینیازی از آسمان برآمد
تا پرده گشت مویت در پرده رفت رویتروز جهان فرو شد راز نهان برآمد
هر کو چو شمع پرورد از آتش تو جان راجانش هلاک تن شد خنده زنان برآمد
با این جفا که اکنون با عاشقان نمودیروزی نگفت یک کس کز یک فغان برآمد
هر مرغ را که روزی زلف تو دامگه شدآمد قضا که روزیش از آشیان برآمد
جان گران بها به تو بخشم به عرض بوسیبستان مده جگر که نه بر تو گران برآمد
عشق تو گوهری که گنج روان بیرزدوهمم در این فرو شد کو از چه کان برآمد
خاقانی آن توست بر او تیغ چون کشیدیخود بیمصاف جانا با او توان برآمد
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/xaqani-qezel-117
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Əbləh oldur kim cahan mülkündə daim qəm qılar,Ey xoş ol kəs bivəfa dünyaya rəğbət kəm qılar
Qal indiObalarmız səf-səf olub yüklənir,Başı ala qarlı dağlar, qal indi.
Gulshan-i Raz, chapter 53رخ اینجا مظهر حسن خدایی استمراد از خط جناب کبریایی است
HanıGecə gündüz dad-fəryad eylərəmMəni bu hicrana salan yar hanı