در سایهٔ شب شکست روزمخورشید سیاه شد ز سوزم

از دود جگر سِلاح کردمتا کین دل از فلک بتوزم

تنها همه شب من و چراغیمونس شده تا بگاه روزم

گاهی بکُشم به آه سردشگاه از تف سینه برفروزم

یک اهل نماند پس چرا چشمزین پرده در آن فرو ندوزم

خاقانی دل شکسته‌ام، باشتا عمر چه بر دهد هنوزم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets