آب و سنگم داد بر باد آتش سودای مناز پری روئی مسلسل شد دل شیدای من

نیستم یارا که یارا گویم و یارب کنمکآسمان ترسد بدَرَّد یارب و یارای من

دود آهم دوش بابِل را حبش کرده است از آنکغارت هاروتیان شد زهرهٔ زهرای من

شب، زن هندوی و جانم جوجو اندر دست اوجو به جو می‌دید شب حال دل رسوای من

هر زن هندو که او را دانه بر دست افکنمدانه‌زن، بیدانه بیند خرمن سودای من

چون ببارم اشک گرم، آتش زنم در عالمیشعر خاقانی است گوئی اشک آتش‌زای من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets