با آینهٔ ضمیر مخدومخواهد که نفس زند نیارد

مجد الدین افتخار اسلامکه اسلام بدو تفاخر آرد

بحری است نهنگ سار کلکشکالا گهر از دهن نبارد

در ظلمت حال خاطر اندوهبا نور خیال او گسارد

پر کحل جواهر آیدش چشمچون بر خط او نظر گمارد

دل یاد کند فضایل اوچندان که به دست چپ شمارد

بر یاد محقق مهینهانگشت کهینه بسته دارد

آخر چه حساب گیرد انگشتکورا ز میان فرو گذارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets