از مرگ براهیم که علامهٔ دین بوددردا که علامات کرامات نگون شد

تا تختهٔ خاک است حصارش فضلا راسر تختهٔ خاک آمد و دل خانهٔ خون شد

گویند که سلطان مهین بر در گنجه استدر گنجه کنون بین که ز بغداد فزون شد

من گنجه نبینم که براهیم در او نیستمن مکه نخواهم که ازو کعبه برون شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets