سپهر مکارم صفی کز صفاتشکدورت نصیب روان عدو شد

ازو اقتدار معالی فزون گشتوزو روزگار مکارم نکو شد

کهن گردد اکنون حدیث افاضلچو از عقل او حلهٔ علم نو شد

چو خورشید آوازهٔ او برآمدهمان گاه ماه مقنع فرو شد

همی گفتم امروز آخر سر اوبدین سر سزاوار سنگ از چه رو شد

خرد گفت آن سنگ نامهربان راکه بر فرق آن آسمان علو شد

مگر مشکلی اوفتاده است اگرنهچرا بر در حجرهٔ عقل او شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate