ای که هر دم ز تبت خلقتصد شتر بار مشک در سفرند

گردن اشتران دهی پر زربه کسانی که سرور هنرند

تا تو اشتر سواری اندر فیدخار و حنظل به فید گلشکرند

پیش اشتر دلی چو خاقانییاد تو جز به جام جم نخورند

دوش در ره بمانده‌اند مرااشتری ده که زیر بار درند

اشتری ده ه بار من بکشدور فروشم به تازیی بخرند

ور بندهی دهمت صد دشنامکه یکی ز آن به اشتری نبرند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets