خاقانیا به سائل اگر یک درم دهیخواهی جزای آن دو بهشت از خدای خویش

پس نام آن کرم کنی ای خواجه برمنهنام کرم به دادهٔ روی و ریای خویش

بر دادهٔ تو نام کرم کی بود سزاتا داده را بهشت ستانی سزای خویش

تا یک دهی به خلق و دو خواهی ز حق جزاآن را ربا شمر که شمردی عطای خویش

دانی کرم کدام بود آنکه هرچه هستبدهی بهر که هست و نخواهی جزای خویش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love