با دلم چشم از نهان می‌گفت کز مرگ عمادتا کی آب چشم پالائی که بردی آب چشم

از ره گوش آمدت بر راه چشم این حادثهگوش را بربند آخر، چند بندی خواب چشم

دل به خاکش خورد سوگندان که ننشینم ز پایتا سر خاکش نیندایم هم از خوناب چشم

چشم در خاکش بمالم تا شود سیماب ریزگوش را یکسر بیَنبارم هم از سیماب چشم

چون نگردد چشم من روشن به دیدار عماداز سرشک شور حسرت برده باشد آب چشم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets