چشم خونین همه شب قامت شب پیمایمتا ز خونین جگرش لعل قبا آرایم

ریسمان از رگ جان سازم و سوزن ز مژهدیده را دوختن لعل قبا فرمایم

اول از عودم خائیدهٔ دندان کسانآخر از سوختهٔ عالم دندان خایم

گر به من دندان کردند سپید این رمزی استکه‌اول و آخر دندان کسان را شایم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets