خاقانیا به جاه مشو غره غمروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا

کاندر جهان چو بهمن و جمشید صد هزارزادند و مرد و کار جهان هم بر آن نوا

رفت آنچه رفت و روی زمین همچنان نژندبود آنچه بود و پشت فلک همچنان دو تا

نه در نبات این بدلی آمد از قدرنه در نجوم آن خللی آمد از قضا

ما و تو بگذریم و پس از ما بسی بوددور فلک به کار و قرار زمین بجا

و آخر به نفخ صور کند قهر کردگاربند فلک گسسته و جرم زمین هبا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate