خاقانی را دل تف از درد بسوختصبر آمد و لختی غم دل خَورد بسوخت

پروانه چو شمع را دلی سوخته دیدبا سوخته‌ای موافقت کرد بسوخت

Xaqaninin qəlbi qəmlə odlandı,Səbir de bu odda alışıb yandı.Yanan görən zaman şamı pərvanə,Ona həmdəm olub, bir alovlandı.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise