نور رخ تو طلسم خورشید شکستخورشید ز شرم سایه از خلق گسست

رخ زرد و خجل گشت و به مغرب پیوستپیرایه سیه کرد و به ماتم بنشست

Günəş görən zaman hüsnünü bir dəm,Elə bil başına dolandı aləm.Utanıb saraldı, üfüqdə batdı,Bir qara don geyib, saxladı matəm.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Lament