İnsan
İnsanı qoysalar insan olmağa,İnsanı qoysalar özündə qalmağa,İnsan özünün olsa,Özünə qayıda bilsə,Kökünə tapına bilsə,Vaxtında yağışı yağsa,Vaxtında toxumu səpilə bilsə,Gülüş istəyəndə gülə bilsə,Öpüş istəyəndə öpülə bilsə,İnsan peyğəmbər olar,Şah olar, Allah olar.Yox, insana Allah demək günah olar.Sevər, sevilər,Hamıyla bir ürək, bir can olar.İnsanı qoysalar yaşamağa,İnsan elə əsl insan olar!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-insan-2
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Divine love
Düşmüşəm qəm dəryasına ummanda üzən mənəm,Röyada çərxi aləmi dövr edib gəzən mənəm.
TapşırıqDilə qafil olma zikri-xudadən,Ruzü şəb mədhini etgilən imla,
مهر لب هزره گو پرده آهستگی استپنبه به نرمی کند طفل جرس راخموش
Müstəzad: Ey dil, gecələr sübhə dəkin yar eşiyindəEy dil, gecələr sübhə dəkin yar eşiyində — Əfqanə yetişdik,Rəhmi yox olan kafiri-bimar eşiyində — Sən cana yetişdik,