Kənd ocağı
Ruhumuza sığal vurar, rəndə çəkər,Kənd yerində korun-korun yanan ocaq.Duyğumuzu kökə bağlar, rəndə çəkər,Kənd yerində korun-korun yanan ocaq.
Söhbətini işlədərik qənd yerinə,Min illərlə möhür olan kənd yerinə.Dönər bizim dilimizin and yerinə,Kənd yerində korun-korun yanan ocaq.
Dövrəsində neçə oğul-qız saxlayar,Yaddaşında babalardan söz saxlayar.Yolçulara kül altında köz saxlayar,Kənd yerində korun-korun yanan ocaq.
Düz otuz il işığından düşdüm uzaq,Yurddan ayrı qəlbim şaxta, ruhum sazaq.Məni hər gün həsrətiylə yandıracaq,Kənd yerində korun-korun yanan ocaq.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-kend-ocagi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Separation
Gel, ey dili-bimarimə olan təbib, ölürəm,Vüsali-bəzmi mənə olmayan nəsib, ölürəm.
Könlümə xunabeyi-həsrət şərab etdi fəraqKönlümə xunabeyi-həsrət şərab etdi fəraq,Atəşi-eşq içrə bağrımnı kəbab etdi fəraq.
AğlaramÇərx fələk məni qıldın divanəAyrı saldın yarı anıb ağlaram
AğlamaMən gedirəm qürbət elə,Ayrılıqdı, yar, ağlama.