Öz içimdə torpaq əkib, dən səpirəm,Duyğuları cücərdirəm pöhrə kimi.Yağışım gur, Günəşim bol, havam təmiz,Yetişirəm ən şirin bar-bəhrə kimi.

Çirkinliyin son ucu qaranlıq olur,Gözəlliyin meyvəsi heyranlıq olur.Söz var yağdı, söz də var ayranlıq olur,Gecə-gündüz çalxanıram nehrə kimi.

İçimdəki qaynar çeşmə, axar çaydı,Nəğməsini hər gün eldən-elə yaydı.Ürəyimdə torpaq ətri olmasaydı,Quruyardım qumsal kimi, səhra kimi.

2004, avqust

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring