Abdulla Canızadə Aşıq Valehə
Ey Səfi, şahi-Nəcəf evi sənə məskən ikən,Niyə ol ruzəni tərk etdin əgər adəm idin.
Olmadı gün kimi yarın sərikuyində yerin,Sən məgər ol vəfa bəzminə naməhrəm idin:
Süst rayin səni məhrumi-visal etməz idi.Rəhi eşq içrə əgər sabiti müstəhkəm idin,
Qürb övlad-Əlidir səbəbi rəhməti-həqq.Sən bu mənada məgər cahili la-iələm idin.
Kəfin əshabını tərk etmədi, sək, bir saətSən ki, insan idin, axmaq, məgər onda kəm idin?
Müstəqit olsaydı eşqilə təbin daim,Həqətək dərgahi-mövlada bəsi möhkəm idin.
Dəsti- ixlas ilə canan ətəyin tutsaydın,Şərəfi rütbədə sultan hamu-aləm idin.
Qənbəra, Valehi, tən etmə ki, bəc biqəmdir.Sən dəxi cahil əgər olsaydın, biqəm idin.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/asiq-valeh-abdulla-canizade-asiq-valehe
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Məni eşq əhlinin divanına divanə yazmışlar,Könül mülkün, əziziın, dərdi-eşqə xanə yazmışlar.
Səadətnamə, 35دید بابا حسن ز رنج وفاتعامیی اوفتاده در سکرات
CahanaEy gözəllər şahı, şuxi-nazənin,Yetişibdi hökmün külli-cahana.
AğlaramSənin ilən keçirdiyim günləriEy sevdiyim, indi anıb ağlaram