Dəvət
Səhifə 3 / 4 · 50%
N ə d i m ə
(geridə qalıb da şaşqın baqışlarla düşünüb duran Şəmsaya)
Şəmsa! Pək düşündün, yavrum,
Aman, gəl, nə olmuş sana?
Ş ə m s a
Anam, babam, qardaşlarım,
Hər kəs kin bəslərkən ona.
Ah, o gözlərdəki qüdrət
Həp təsxir edər könlümü.
N ə d i m ə
Pək böyük ondakı cür’ət,
İnan, yaqlaşmış ölümü.
(Şəmsanın qolundan tutar, gedərlər)
İ x t i y a r
(bütləri toplayıb içəri qoyar. Qapıyı qapayıb gedərkən Peyğəmbəri süzər və istehzalı
qəhqəhəylə)
Uslanmadınsa, get, yenə
Bildiyin saçmayı söylə.
Kimsə uymaz sözlərinə,
Mə’yus olursun həp böylə.
Əmin ol ki, Lat və Üzza
Bir gün həddini bildirir.
Əlbət, sana layiq cəza
Hər nə isə çabuq verir
P e y ğ ə m b ə r
(acı bir həyəcan ilə)
Erkək, qadın, çoluq-çocuq
Hər kəs əylənib gediyor.
Sözlərimin tə’siri yoq,
Hər rast gələn tən ediyor.
Hər kəs gülər bana... Şaka
Sanırlar Tanrı əmrini.
Bir avuc əshabdan başqa
Hiç kimsə dinləməz bəni.
(Gedər. Şu halda hava qararmağa başlar. Nurani mələk tatlı təbəssümlərlə Peyğəmbərin qarşısına enər).
M ə l ə k
Ey, Tanrı elçisi, mə’yus olma, dur!
Ümidsizlik sana hiç yaraşmıyor.
Inan, ümiddir qayələr qayəsi,
Acıdır ümidsizliyin meyvəsi.
Ümidsiz bir insan, ümidsiz millət
Səfil və bədbəxt olur ən nihayət.
P e y ğ ə m b ə r
Lakin bana qarşı həp kin bəslənir,
Ah, münafiqlər həp gülər, əylənir.
M ə l ə k
Əvət gözlər kordur, qulaqlar sağır,
Vicdanlar qabadır, tə’nələr ağır.
Fəqət sağır qulaqları açmalı,
Dikənli yollara güllər saçmalı.
Əvət, açmalı kor olmuş gözləri,
Əvət, dinlətməli acı sözləri.
Yıldızlar oynarkən haq qucağında,
Düşün, nə əhd etdin Hira dağında?!
Ey böyük yalavac, inan ki, sussan,
Bəsbəlli tarix görür böyük ziyan.
P e y ğ ə m b ə r
(məczub)
O yüksək baqışlar, aman,
Nə tatlı, həm nasıl məsrur!
Ümidsiz könlümə hər an
Qönçə əməllər sərpiyor.
Sənin küçük bir lütfünə
Layiq olan hiç susarmı?
(Göyə doğru)
Bir könül ki, uysun ona;
Gülünc alaydan qorqarmı?
M ə l ə k
Hiç qorqma, haq sözü söylə,
Durmuş yürəkləri çarpdır!
İssız ruhları atəşlə,
Yaq, çəkinmə! Yolun haqdır.
Durma, get, acı olsa da
Tanrı buyruğunu anlat.
Hər qonaqda, hər qülbədə
Söylə! Zülməti aydınlat!
P e y ğ ə m b ə r
(çəkilib gedən Mələyə qarşı diz çökərək)
Xayır, susmam, gedər haqqı söylərim,
Ölümdən çəkinməm, səni dinlərim.
Çünki sən o şəfəqdən bir parçasın,
O fidandan dərilmiş bir qonçasın.
O günəşdən ayrılmış bir yıldızsın,
Tanrı gülüşündən doğmuş bir qızsın.
İ s k e l e t
(bir guşədən qarşısına fırlar, şiddətli və istehzalı qəhqəhələrlə)
Xayır, çəkinmə, get inandır, inan!
İnanmaqla bəxtiyar olur insan.
İnan! Fəqət tapdığın ulu Tanrı
Sən kəndinsin, deyil o səndən ayrı.
Əvət sən o küllün cüz’isin, inan!
Əfsus cüz uzaqdır külli sarmaqdan.
(Göyə işarətlə)
O uzaqdır rənglərdən, sifətlərdən,
Uzaq... həp dinlərdən, təriqətlərdən.
Hər mühit onu bir çeşit yaratmış,
Hər kəs qaranlıq dama bir daş atmış.
Hər kəs ona bir ad qoymuşdur gerçək,
O qaranlıq ışıq fəqət pək yüksək...
Onu göstərmək istəyən də şaşqın.
Rədd etmək istəyən sərsəm də azğın.
Çırpınmamaq istərsən aldan, inan!
Yazıq sana, yazıq, zavallı insan!..
(Acı qəhqəhələrlə çəkilir)
Hava aydınlaşır. Peyğəmbər dalğın baqışlarla düşünür.
Ş ə m s a
(Nədimə ilə bərabər geri dönər. Peyğəmbəri o halda görüncə)
İştə o, baq, dalmış yenə,
Ah, nə həşmətli bir sima!
Rəngi mail gül rənginə,
Hər baqışı bir müəmma...
N ə d i m ə
Pək gözəl, qaməti mevzun,
Köküs geniş, qollar qalın.
Göz qara, kipriklər uzun,
Böyük başda açıq alın...
Ş ə m s a
Çoq zaman diyorlar dalar,
Baş dönmədən bayğın düşər.
Sanki şimdi o halı var,
Başqa aləmdə seyr edər.
N ə d i m ə
Nə çoq məraq etməkdəsin
Könlün pəkmi sevər onu?
Ş ə m s a
Ah, nə sönük sənin hissin,
Hər qadın onun vurğunu.
N ə d i mə
İştə baq, getmək istiyor,
Həp düşünür, o həp dalğın.
Ş ə m s a
(yaqlaşır)
Sözüm var sana, getmə, dur!
P e y ğ ə m b ə r
(başını qaldırıb baqar)
Nə istərsin, gözəl qadın?
Ş ə m s a
(sarsılmış və sinirli)
Qadınmı?! Ah, böyük təhqir...
Hər kəscə bəllidir adım,
Bən bir qızım, həm də bakir
Hənuz kimsəyə varmadım.
İncilər, altın, gümüşlər,
Hər dürlü sərvət bir yana,
Hər kəs məcnun kibi izlər,
Məftundur həp gənclik bana.
Könül vermədim kimsəyə
Bir xilqətim iştə nadir...
Düşün, bakir bir qönçəyə
Qadın demək pək xətadır.
P e y ğ ə m b ə r
Halbuki o qönçə bikri
Hər gün binlərcə göz əmər.
Öyündüyün bikr, ey pəri,
Sönər, hər gün bir az sönər.
Evlad eşqilə çırpınan
Bir qadın könlü, şübhəsiz,
Sayğısız qızlarınkından
Daha bakir, həm ləkəsiz...
(Peyğəmbər gedər. Şəmsa onu izləmək istər)
N ə d i m ə
Bıraq, yüz vermə bir böylə.
Ş ə m s a
Ah, əvət məhv olmalıdır.
(Bir az tərəddüd... sonra)
Xayır, o bənim əlimlə
Ölümdən qurtulmalıdır.
(Nədiməyə)
Sən çəkil, bir yanda bəklə!
(Nədimə çəkilir. Kəskin bir səslə uzaqlaşan Peyğəmbərə)
Getmə, dur!
P e y ğ ə m b ə r
Nə imiş, söylə?
Ş ə m s a
Qandırmış xalqı baş kahin,
Hər kəs səni arar...
P e y ğ ə m b ə r
Niçin?
Ş ə m s a
Peyğəmbərə ölüm deyə
Gözlər həp atəş saçıyor.
P e y ğ ə m b ə r
Sus, inanma hiç kimsəyə,
Peyğəmbərə ölüm yoqdur.
Onun üstündə göylərin,
Yuca Tanrının gücü var.
Daş bütlərə tapan kahin
Bir gün gəlir haqqı anlar.
Əvət, o cansız mə’budlar
Bir gün gəlir ki, qəhr olur.
Qəhr olur, devrilir, batar,
Hər kəs onlardan qurtulur.
Ş ə m s a
(usanmış bir halda)
Ah, sən bizim mə’budlardan
Nə istiyorsun, bilməm ki?!
P e y ğ ə m b ə r
Çəkil, ey haq yoldan azan
Vəhşi səhralar çiçəyi!..
(Yüzünü çevirib, sinirli adımlarla uzaqlaşır)
Ş ə m s a
(iki-üç adım izlər, qarşısına keçib getməsinə mane olur. Məğrur və amiranə bir tevr ilə)
Getmə, dur! Aç gözlərini,
Baq gör bən kimim, bən nəyim?
Hiç düşündürməzmi səni
Vurğun könlüm, gözəlliyim?
P e y ğ ə m b ə r
(başını qaldırır, diqqətlə süzər, pərəstişkar bir ahənglə)
Əvət, gözəl!.. Şairlərin
Tatlı xülyasından gözəl.
İlk baharda səhərlərin
Pənbə rö’yasından gözəl!..
Yıldızların sevdasından
Yaratılmış bir çiçəksin.
Gözəlliyin mə’nasından
Daha dilbər bir mələksin.
(Göyə işarətlə)
Fəqət bir Tanrı ki, sana
Böylə bir gözəllik vermiş.
Nədən xor baqarsın ona,
Niçin etməzsin pərəstiş?
Ş ə m s a
Ah, bilməm ki, şu qaranlıq,
Şu əngin boşluqda nə var?
O bir dərin hiçlik artıq,
Sağır hiçlikdən nə çıqar?
P e y ğ ə m b ə r
Halbuki saysız ışıqlar
O qaranlıqdan parlıyor.
Görüb duyduğun varlıqlar
O hiçlikdən feyz alıyor.
Ş ə m s a
Bən istərim qəlbindəki
Tanrı eşqi unutulsun,
Könlümdə çırpınan sevgi
O eşqin yerinə dolsun.
P e y ğ ə m b ə r
Çəkil, artıq sərsəmlədin,
Dəf’ ol da sus, ah, uğursuz!
Mərmər köksündəki qəlbin
Daş bütlər qədər şüursuz...
(Çəkilmək istər)
Ş ə m s a
(önünə keçərək)
Şimdi mələk derkən bana
Bu təhqir bilməm ki, niçin?
P e y ğ ə m b ə r
Çəkil, bu da azdır sana,
Çünki şeytan bir mələksin.
(Gedər)
N ə d i m ə
(gəlir)
Sən ona hörmət bəslərkən,
Nifrətlə – sus, çəkil! – diyor.
Qurtuluş yolu söylərkən,
Səni həp təhqir ediyor.
Ş ə m s a
(kinli)
Pək məğrur... Əvət, mütləqa
Kəsməli onun dilini.
(mülayim)
Lakin... o gözlər daima
Söndürür bəndəki kini.
Ah, o gözlər daim qara
Elmas kibi parlar durur.
Arqasında hikmət, dəha
Dənizləri həp mevc vurur,
Bəni ən çoq əsir edən
Onun parlaq sözləridir.
Ah, insanı həcv edərkən
Belə o pək zərif şair...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/cavid-peygember-devet
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Ey bənliyimdə hakim olan ruhi-pürsükun!Ey ruhi-münfəil! Səni gördükcə həp zəbun;
GecəydiGecəydi... hər yeri sarımışdı bir sükuti-həzin,Donuq ziyalı fanarlar baxardı həp qəmgin.
GəlinOf, nə yamandır süzgün baxışlar,Ay ipək talləri zərəfşan gəlin!..
Get!Bəni anlatma ki eşq, aləmi-sevda nə imiş?Bilirəm bən səni, get! Hər sözün əfsanə imiş.
Başqa şairlərin şeirləri
thumb|Sayat Novanın "Rəhmət pir ustada körpü tikənə" şeiriRəhmət pir ustada, körpü tikənə.
Xalq mahnısıSonna məndən kim, nə bolmuş ya nədirVarAcanımda yanədir.
Gözəl qızSallana-sallana gedən gözəl qız,Ay qız, bu güzarın bulağadırmı?
Dərbəndli AğabəyəEy əzizim, bu qədər raği-həmam olma,Mərdümi-qafil, tənpərvər və əyyam olma.