İrişdi vəqt ki, gül basa busitanə qədəm,Cəhani eyləyə lütfi-bahar rəşki-İrəm.

Verə bənəfşə ilə bərgi-ərğəvan çəmənəSəfayi-ziynəti-peyvəndi-abinusü bəqəm.

Həvadən eyləyə əşcari əbr gövhərbar,Səhifeyi-çəmən üstündə jaləvü şəbnəm.

Günəşdən ola sipehri-kəvakibü səyyarÇinar sayəsi altında səbzeyi-xürrəm.

Səhifeyi-çəmən üzrə tərəddüd edə nəsim,Məsih cilvəgəhi ola daməni-Məryəm.

Üqudi-şəbnəm ilə ruzü şəb hərarəti-mehrXütuti-səbzəyi gəh möhməl edə gəh mö’cəm.

Müsavi ola lətafətdə asimanü zəmin,Bərabər ola yügürməkdə əşhəbü ədhəm.

Çəməndu oxuna hökmi-əyaləti-novruz,Misali-hökmə nisar eyləyə şükufə dirəm.

Rəvacbəxş ola gülzarə e’tidali-həva,Nəçük ki, xütteyi-Bağdadə sərvəri-ə’zəm.

Güli-bəhari-ədalət, nihali-gülşəni-cud,Şükufeyi-çəməni-lütfü sərvi-baği-kərəm.

Məhi-sipehri-əyalət Əyas paşa kim,Əsasi-mülkdür əndişəsilə müstəhkəm.

Bülənqədr cənabi ki, rə’yi-rövşəninə,Degil dəqayiqi-adabi-səltənət mübhəm.

Müşərrəf eyləməmiş bir onun kimi kamil,Səriri-səltənəti ondan əsbəqü əqdəm.

Vücudi-kamilinə yox nəzir aləmdə,Nə ehtiyac ki, mən söyləyəm, bilir aləm.

Əya büləndnəzər afitabi-övci-şərəfKi, xəlq rizqinədir dəsti-himmətin məqsəm.

Fəqiri-süfreyi-ən’amın əğniyayi-zəman,Ğəriqi-ne’məti-ehsanın övliyayi-niəm.

Hərimi-dərgəhinə əzm edən fəqirlərəNisabi-ne’mət ilə fərz olur təvafi-hərəm.

Təqərrübün sənin ol rütbeyi-səadətdirKim, onda lazım olur qürbi-Həqtəala həm.

Ümid ilə tutalı daməni-ədalətini,İrişməz oldu giribani-mülkə dəsti-sitəm.

Qəza yazanda sənin isminə bəqa mülkün,Qılır ədulərini növki-tiğin ilə qələm.

Bu olmasaydı qərəz, səfheyi-vücudə qəzaSənin ədulərin ismini eyləməzdi rəqəm.

Fəsad tə’nəsin insanə eyləyən mələki,Gər etməsəydi sənin hüsni-siyrətin mülzəm,

Fəsadə qail olub infialdən başınYuxarı qaldıra bilməzdi bir bəni-adəm.

Təharətü vərə’ü zöhdü təqva ilə müdamBinayi-hüsni-sülukindir ol qədər möhkəm

Ki, bəhri-hiyleyi-İblis ona gər olsa mühit,Təsəvvür eyləmək olmaz kim, ol bina çəkə nəm.

Gəlib hüzurinə görsəydi pak məşrəbini,Çalardı xiclət ilə cam tövbə daşına Cəm.

Girüb sipahinə olsaydı vaqifi-rəzmin,Təfaxür etməz idi zərbi-tiğilə Rüstəm.

Bu növ ilə ki, zamanində cismi-mülk müdamBulur həyati-mücəddəd, zəmin-zəman, dəm-dəm,

Vücud hifzini lütfün əgər edinsə murad,Binayi-feyz ilə məsdud olurdu rahi-ədəm.

Müqərrər eylədi gərdün ki, dəhr durduqca,Nihali-qamətini bari-qəmdən etməyə xəm.

Zəmanə üzrə görən sayeyi-ədalətiniRəvamidir ki, edə sayeyi ədaləti kəm.

Şəha, Füzuliyi-zarəm ki, çərxi-bihudəgərd,Salıbdır ayineyi-təb’imə qübari-ələm.

Tənimdə zəxmi-xədəngi-bəla, vəli şadəmKi, lütfün olsa, bulur cümlə zəxmlər mərhəm.

Ümid var ki, təsxiri-mülki-aləm içünFəzayi-çərxdə çəkdikcə afitab ələm,

Zaman-zaman yüzünə bağlı qapılar açıla,Nəfəs-nəfəs olub əfzun qapında xeylü həşəm.

Müyəssər ola ki, tövfiqi-fəth ilə tiğinOla İraqi-Ərəbdə kilidi-sülhi-Əcəm.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar