Keçən günlər
O günlər ki, sarmaşıqlar divardan,Saçlarını bizim bağa tökərdi.O günlər ki, son baharın günəşiBuludlardan işıq dağa çəkərdi.
O günlər ki, sular ipək pərdədə,Anlaşılmaz, dərin sözlər deyərdi.Sən oxurdun titrək səslə, səsində...Ayrılığın yorğun səsi titrərdi.
Hələ o gün solmamışdı Urmidə,Nilufərlər, axan sular başında,O günlər ki, mən bir tazə gənc idim,Sən də bir qız, on dörd, on beş yaşında.
Sənin iri gözlərində yanardı,Hələ o gün, eşqin sönməz rəngləri.Bir baxışla yanaqların pörtərdi,Deyəmməzdim: – Gözəl, bircə bax bəri.
Yadındamı, bir gün səhər açarkən,Səbətlərlə dərdik yaqut üzümlər?Bir il sonra içdik vəslin badəsin,Ay doğarkən, büllur camda, ey dilbər!
Xəzan oldu... xəzan bilməz Urmiyə!Söndürdülər elin yanan ocağın.Sən də soldun “davudilər” solarkən,Verməz oldu ellər sənin sorağın.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/hebib-sahir-kecen-gunler
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Açılmışdı qrizantım gülləriXəzan olmuş bağçamızda bir səhər.
Çöl çiçəyiBir keçən buludun, göz yaşlarını,Qana-qana içib, açılan çiçək.
Meşələrin qoynundaYoldan iraq bir yerdə, meşələrin qoynunda,Su başında qurulmuş, səhər atlas çadırlar.
Yarın ətəkləriDüşüncəli könlüm, yatmaz, dinlərdi,Gecələrin dərinləşən səslərin...
Başqa şairlərin şeirləri
Mənəm mənəm deyib dava qılanda,Ərəb atı qoç igidin günüdür
QırmızıYenə məni dərdə saldı bu gözəl,Yaşıl çarşab, corabları qırmızı.
QəzəlVahəsrəta ki, tərki-vəfa qıldı yarlər,Əfğan ki, keçdi həsrət ilə ruzigarlər.
UzaqSahiba, bir nəfərəm dövlətü izzətdən uzaq,Düşmüşəm şəhrdən avarə, vilayətdən uzaq.