به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی

ز جام خویش یکی جرعه در دهانم ریزمرا ز آن چه که خضر است و آب حیوانی

کسی که دیده بود نوبهار رویت رادگر به خاطر او نگذرد گلستانی

میان زلف سیاهت دلم همی‌گویدکه را بود به جهان در چنین شبستانی

مگر ز باغ بهشت آمدی که در دنییبر این جمال ندیدیم هیچ انسانی

دلم ز درد تو آسایشی همی‌یابدکه در دهند نیابد ز هیچ درمانی

مگر که سبز شود کشت زار اومیدممراست هر نفس از آب دیده بارانی

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. نه همچو روی تو باشد گلی به فصل بهارنه چون همام به وصفت هزار دستانی

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq