مُردم از حسرتِ آهورَوِشان و رَمِشانمی ندانم به چه تدبیر به دام آرمشان

سه ستمگر پسر ایدون به معلِّم خانههست و صد بنده به هر راهگذر چون جَمِشان

نه به تنها من و یک مملکتی شیفته اندباشدی باخته جان شیفته دل عالمشان

بچّۀ حوری و غِلمانند این هر سه به لطفنیست انصاف که خوانند بنی آدمشان

هر سه در عصمت و پاکی به مقامی باشندکه بجز سایه نباشد دگری محرمشان

رُخِشان کعبه و دِلشان حَجَرُالاسودو هستبرزنخ چاهی و آن چاه بُوَد زَمزَمِشان

گر دو صدسال بگردی به صفا و به وفانیست شِبهی و نظیری به همه عالَمِشان

میهمان کردمشان تا که دل و جان و سریکه مرا بود نثار آرم بر مقدمشان

بر سرم پای نهادند و دل و جان بردندمن به ناچار در آخر بگرفتم کَمِشان

مصطفی زاده بُوَد چارمِ آن هر سه اگردر جهان دیده کسی دیو و پری باهَمِشان

من به هر یکشان دو سه غزل آموخته امتا بُوَد مدحِ ولی عهدِ مَلِک همدَمِشان

چون بخوانند خداوندِ ادب میر نظامسیم و زر بخشد ز اندازه فزون در دمشان

هست با همّتِ شاهانۀ این راد امیرگر به خروار زر و سیم ببخشد کمشان

از پیِ سجدۀ درگاهِ ولی عهد چو چرخآن زر و سیم امیرست که سازد خَمِشان

شه مُظَفَّر که پیِ چاکریش پادشهانخط نوشتند و نهادند بر آن خاتَمِشان

تا جَهانست به مانندۀ این عید و بهارکس مبیناد بجز شاد دل و خُرَّمشان

جسم و جانند به قول حکما شاه و وزیرحق تعالی نکند هیچ جدا از هَمِشان

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mədhiyyə