Mücirəddin Beyləqani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر کو دل و جان به خدمتت پروردستبا نعمت و ناز جفت وز غم فردست
Rübai 26زان طیره نیم کان بت آزار پرستدل بست مرا به عشوه و پشت شکست
Rübai 29شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوستدر چشم فلک سرمه ز خاک در اوست
Rübai 34چون در دل من تویی دروغم خوش نیستکارم ز تو چون زلف تو درهم خوش نیست
Rübai 50از روی خرد شعر ترا ای سره مردماننده به آب بیلقان باید کرد
Rübai 60از لشکر صبرم علمی بیش نماندوز هر چه مرا بود غمی بیش نماند
Rübai 69بر درگه وصل یار سرهنگانندبی سیمان را ز در برون می رانند
Rübai 84ای صبر نگفتی چو غمی پیش آیدخوش باش که کار تو ز من بگشاید
Rübai 88آن دل که ز غم خون شد اگر به بیندبنشیند و دامن ز غمت در چیند
Rübai 95با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار
Rübai 104ای چرخ به زیر پای تو پست شدموز جام شفق جرعه تو مست شدم
Rübai 105گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟بند فلکی به زیرگی بگشادم
Rübai 106گفتم که به مهر یار دل بسپردماز هجر نگویم ار ساید خردم
Rübai 115ماییم درین زمانه سر دفتر غمغم در خور ما آمده ما در خور غم
Rübai 121چندانکه به کار خود فرو می بینمبی دیده کی خویش نکو می بینم؟
Rübai 122هر عذر که با یار بداندیش نهمزان عذر همه خار دل ریش نهم
Rübai 125ای دیده اقبال به رویت نگرانعاجز شده از فر تو صاحب نظران
Rübai 127زان زر هوسی که خیزد از کان سخنچندانکه نسخته ام به میزان سخن
Rübai 129تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!بفرست و به وعده کژم طیره مکن
Rübai 147در معرکه شیر آتش انگیز توییدر بزم به از هزار پرویز تویی
Rübai 148دل گفت مرا که آن بت از دلجوییدیدی که نکرد با تو جز بدخویی
Qəsidə 15دوش چون مرغ شب فغان برداشتمهر خاموشی از دهان برداشت
Qəsidə 27زلف مشکین تو از مهر چو شیدای تو نیستکیست کز مهر تو چون زلف تو شیدای تو نیست
Qəsidə 31این خسیسان کز طمع طفل سخن می پرورندسربسر ابلیس طبع اند ار چه آدم پیکرند
Qəzəl 1سوخت دل از عشق دوست دوست دمی در نساختخواند مرا وز دو لب ما حضری بر نساخت
Qəzəl 17زلف کافرکیش تو آیین ایمان بر گرفتعقل را صف بر شکست و عالم جان بر گرفت
Qəzəl 26دلی که درد تو ارزد دوا نمیارزدکسی که مهر تو جوید جفا نمیارزد
Qəzəl 27رخت عاشقان را نظر میپذیردلبت خستگان را شکر میپذیرد
Qəzəl 33ز عالم دلربایی بر نیامدکزو شور و جفایی بر نیامد
Qəzəl 36با که گشایم نفس کاهل صفایی نماند؟در همه روی زمین بسته گشایی نماند