Rübai 18

هر کو دل و جان به خدمتت پروردستبا نعمت و ناز جفت وز غم فردست

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 26

زان طیره نیم کان بت آزار پرستدل بست مرا به عشوه و پشت شکست

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 29

شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوستدر چشم فلک سرمه ز خاک در اوست

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 34

چون در دل من تویی دروغم خوش نیستکارم ز تو چون زلف تو درهم خوش نیست

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 50

از روی خرد شعر ترا ای سره مردماننده به آب بیلقان باید کرد

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 60

از لشکر صبرم علمی بیش نماندوز هر چه مرا بود غمی بیش نماند

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 69

بر درگه وصل یار سرهنگانندبی سیمان را ز در برون می رانند

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 84

ای صبر نگفتی چو غمی پیش آیدخوش باش که کار تو ز من بگشاید

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 88

آن دل که ز غم خون شد اگر به بیندبنشیند و دامن ز غمت در چیند

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 95

با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 104

ای چرخ به زیر پای تو پست شدموز جام شفق جرعه تو مست شدم

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 105

گفتم که مگر داد بزرگی دادم؟بند فلکی به زیرگی بگشادم

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 106

گفتم که به مهر یار دل بسپردماز هجر نگویم ار ساید خردم

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 115

ماییم درین زمانه سر دفتر غمغم در خور ما آمده ما در خور غم

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 121

چندانکه به کار خود فرو می بینمبی دیده کی خویش نکو می بینم؟

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 122

هر عذر که با یار بداندیش نهمزان عذر همه خار دل ریش نهم

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 125

ای دیده اقبال به رویت نگرانعاجز شده از فر تو صاحب نظران

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 127

زان زر هوسی که خیزد از کان سخنچندانکه نسخته ام به میزان سخن

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 129

تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!بفرست و به وعده کژم طیره مکن

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 147

در معرکه شیر آتش انگیز توییدر بزم به از هزار پرویز تویی

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Rübai 148

دل گفت مرا که آن بت از دلجوییدیدی که نکرد با تو جز بدخویی

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Qəsidə 15

دوش چون مرغ شب فغان برداشتمهر خاموشی از دهان برداشت

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Qəsidə 27

زلف مشکین تو از مهر چو شیدای تو نیستکیست کز مهر تو چون زلف تو شیدای تو نیست

Mücirəddin Beyləqani2 dəq
Qəsidə 31

این خسیسان کز طمع طفل سخن می پرورندسربسر ابلیس طبع اند ار چه آدم پیکرند

Mücirəddin Beyləqani5 dəq
Qəzəl 1

سوخت دل از عشق دوست دوست دمی در نساختخواند مرا وز دو لب ما حضری بر نساخت

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Qəzəl 17

زلف کافرکیش تو آیین ایمان بر گرفتعقل را صف بر شکست و عالم جان بر گرفت

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Qəzəl 26

دلی که درد تو ارزد دوا نمی‌ارزدکسی که مهر تو جوید جفا نمی‌ارزد

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Qəzəl 27

رخت عاشقان را نظر می‌پذیردلبت خستگان را شکر می‌پذیرد

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Qəzəl 33

ز عالم دلربایی بر نیامدکزو شور و جفایی بر نیامد

Mücirəddin Beyləqani1 dəq
Qəzəl 36

با که گشایم نفس کاهل صفایی نماند؟در همه روی زمین بسته گشایی نماند

Mücirəddin Beyləqani1 dəq