Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Qırmızı qan kimidir çün şərabı şişəmizin,Qəlbi incitməyəcək inqilabı şişəmizin.
Rübai 34Gəncliyim qüssədə, ələmdə keçdi,Günlərim, bilirsən, nə qəmdə keçdi.
Qəzəl 7Qəmdən köynəyimi çəkib tikələdikdə,Göz yaşı bədənimi xalqdan gizləyir.
Cami-Cəm, fəsil 12Ey məscid adlanan hörmətli cənnət,Sən xasa, kütləyə cənnətsən, əlbət.
Ne hevâ yârdan bu yâra gelürNe hevâ yârdan bu yâra gelürGönülün könlegini yara gelür
Qəzəl 473ما عاشق و رند و پاکبازیمدر قبله عشق در نمازیم
Qəzəl 108گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد
Sevgilim, sevgimMən könüldən elimin aşiqiyəm,Min könüldən dilimin aşiqiyəm,
Kim ki, meyxanəni bu dəhrdə bünyad etdiKim ki, meyxanəni bu dəhrdə bünyad etdi,Həqq onu şad edə kim, aləmi dilşad etdi.
Qitə 95Bürüyüb yer üzünü bir belə dağlar, dərələr,Buraxıb köhləninin başını çox çapma, dayan.
TəbrizimBaxdıqca hüsnünə doymayır gözüm,Təbrizim, Təbrizim, gözəl Təbrizim!
Rübai 44Firuzə göy kimi üzük qaşım var,Yəhərli atımdır mənim ruzigar.
Gəldi “Babayi-Əmir...”Gəldi “Babayi-Əmir” işləri samanlasın,Fürsət ikən hər kişi öz işini anlasın.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 1Bismillah, uca tanrı həm rəhmandır, həm rəhim.Tanrı adı açardır xəznələrə, ey həkim!
Rübailər, 93Bütdürsə üzün, bütə gətirrəm iman,Mey versən əgər, xoşdur o məstlik, canan,
Nəfsin qərəzi, əqlin mərəziEy nəfs, fərz bildiyim üçün niyayişin,Daim edəm gərək gecə-gündüz sitayişin;
QızlarEşqiniz olmasın çürük sap kimi,Əllərdə gəzməyin bir kitab kimi.
Qəzəl 127چند بیهوده دلا اینهمه افغان از منرخ ز من اشک ز من دیدۀ گریان از من
Qəzəl 47اشک عاشق بر رخش چون سیم و زر دارد نمودسیم و زر هر جا که باشد در نظر دارد نمود
Qəzəl 110از آن شکل و شمایل چشم بد دورکه چشم عاشقان را میدهد نور
Baba bəyin vəfatınaDiriğa, getdi bir-bir dərdbilənlər, fərd mən qaldım,Cahanda xatiri qəmgin, dili pürdəd mən qaldım.
Ey pəri, mən tilbəni gər yad qılssan, vəqtidürEy pəri, mən tilbəni gər yad qılssan, vəqtidür,Xatiri-naşadimi gər şad qılsan, vəqtidür.
Nə vaxt?Yoruldum, sərildim yer kürəsinəGecəni yorğan tək üzümə çəkdim.
Dedin: sevmirəm səniDedin: sevmirəm səni,Bu sözünə inandım.
Şairin ölümüİndi xəbər verim oxucuma mənXəyalı küsdürən bir faciədən:
Baxasan, ağlayasanBu elin halına hər gün baxasan, ağlayasan,Bu ilin qalına hər gün baxasan, ağlayasan.
Qaraçı qızıBir qaraçı qızı neçə il qabaqkəsib qabağımı dedi astadan:
Nə varKasıba, yoxsula, elə dolaşan,Zatdan qırıq olar, qayğıdan kənar.
NədiBar ilahim divan buduYetişə dada, nədi?
Biri "sin"İsmin üç hərifdi, ay çeşmi-xumar;Biri "mim"di, biri "nun"du, biri – "sin".