Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Qırmızı qan kimidir çün şərabı şişəmizin,Qəlbi incitməyəcək inqilabı şişəmizin.
Rübai 34Gəncliyim qüssədə, ələmdə keçdi,Günlərim, bilirsən, nə qəmdə keçdi.
Qəzəl 7Qəmdən köynəyimi çəkib tikələdikdə,Göz yaşı bədənimi xalqdan gizləyir.
Ne hevâ yârdan bu yâra gelürNe hevâ yârdan bu yâra gelürGönülün könlegini yara gelür
Cami-Cəm, fəsil 12Ey məscid adlanan hörmətli cənnət,Sən xasa, kütləyə cənnətsən, əlbət.
Leyli və Məcnun, fəsil 33Məcnun vəhşilər arasındaƏfsanə yaradan bir sahib hünər
Ənisül-arifin, 32بود استادی به غایت پرهنرداشت شاگردی چو شیطان حیله گر
Sevgilim, sevgimMən könüldən elimin aşiqiyəm,Min könüldən dilimin aşiqiyəm,
Kim ki, meyxanəni bu dəhrdə bünyad etdiKim ki, meyxanəni bu dəhrdə bünyad etdi,Həqq onu şad edə kim, aləmi dilşad etdi.
Qəzəl 108گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمدزهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد
Görürəm“Mən cahan mülkündə mütləq doğru halət görmədim,*Hər nə gördüm əyri gördüm, özgə babət görmədim”.*
Qəsidə 152Seyrangahı oldu küləyin bağ, gülüstan,Oldu Tibetin mişki ilə bağ şəbistan.
Gəldi “Babayi-Əmir...”Gəldi “Babayi-Əmir” işləri samanlasın,Fürsət ikən hər kişi öz işini anlasın.
Rübai 44Firuzə göy kimi üzük qaşım var,Yəhərli atımdır mənim ruzigar.
Nəfsin qərəzi, əqlin mərəziEy nəfs, fərz bildiyim üçün niyayişin,Daim edəm gərək gecə-gündüz sitayişin;
Rübai 110Dərdinlə sənin hər gecə bir qəm gördüm,Ağlar gözümü həsrət ilə nəm gördüm.
QızlarEşqiniz olmasın çürük sap kimi,Əllərdə gəzməyin bir kitab kimi.
Qəzəl 127چند بیهوده دلا اینهمه افغان از منرخ ز من اشک ز من دیدۀ گریان از من
Baba bəyin vəfatınaDiriğa, getdi bir-bir dərdbilənlər, fərd mən qaldım,Cahanda xatiri qəmgin, dili pürdəd mən qaldım.
Ey pəri, mən tilbəni gər yad qılssan, vəqtidürEy pəri, mən tilbəni gər yad qılssan, vəqtidür,Xatiri-naşadimi gər şad qılsan, vəqtidür.
Qəzəl 47اشک عاشق بر رخش چون سیم و زر دارد نمودسیم و زر هر جا که باشد در نظر دارد نمود
Şairin ölümüİndi xəbər verim oxucuma mənXəyalı küsdürən bir faciədən:
Nə vaxt?Yoruldum, sərildim yer kürəsinəGecəni yorğan tək üzümə çəkdim.
Dedin: sevmirəm səniDedin: sevmirəm səni,Bu sözünə inandım.
Qəzəl 110از آن شکل و شمایل چشم بد دورکه چشم عاشقان را میدهد نور
Baxasan, ağlayasanBu elin halına hər gün baxasan, ağlayasan,Bu ilin qalına hər gün baxasan, ağlayasan.
Qaraçı qızıBir qaraçı qızı neçə il qabaqkəsib qabağımı dedi astadan:
Nə varKasıba, yoxsula, elə dolaşan,Zatdan qırıq olar, qayğıdan kənar.
Həqqül-yəqin, fəsil 7حقیقت- تجدد تعینات، به حسب اقتضای ذاتی، که نسبیهاند ونسبیت عرض، است و العرض لایبقی زمانین، و به حسب اقتضای منتسبین اعنی الوجود و العدم طالب و مشتاق عدماند، و بر سرعت تمام ساری و متحرک به مرکز فطرت ذاتی خوداند که عدم است، به مثابت جواهر به مراکز: و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمرمرالسحاب.حقیقت- ظهور سرعت سریان تعین در زمان از بدیهیات است، که در هر طرفةالعین حال را تجددی حاصل میشود تا درمرتبه خویش محکوم علیه نمیگردد به ادراک، چه هر یک از اجزای آنات او مانند نهر جاری و خط ممتد مینماید، همچنین تجدد تعین مکان و سرعت سریان آن ظاهر است، چه هر یک از اجزای جسم محیط که محل مکان است در حرکت مستدیر اقتضای اخفای جزو دیگر میکند و شبهت نیست که مکان مجموع اجزای آن جسم است و تجدد تعین حرکت از ضروریات است، از آنکه خروج از قوه به فعل جز به طریق تدریج صورت نه بندد، مگر به تصور مبداء و منتها و عدم سکون متحرک بینهما و چون زمان و مکان و حرکت درهر طرفةالعین مبدل گردد، ضرورت بود که جهات و اجسام و اعراض دیگر بدین و تیره روند که محقق است که هرآنی و جزوی را از مکان و حرکت با هر یک از معروضات ایشان نسبتی است غیر نسبت اول، و هر یکی در هر طرفةالعین به حسب لبس و خلع تعین وجودی و عدمی خاص مییابند، و این معنی را محبوس و مقید زمان و مکان درنیابد: بل هم فی لبس من خلق جدید.
NədiBar ilahim divan buduYetişə dada, nədi?