Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جان خواست ز من دوش بت دلگسلمگفتم بدهم باز نفرمود دلم
Rübai 117پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم
Rübai 123چون غنچه اگر بند دهان بگشایماسرار زمانه در زمان بگشایم
Rübai 124گر معتکف در وثاق تو نیمزان نیست که خسته فراق تو نیم
Rübai 130صد طعنه ز هر گدای می خوردم منصد شربت جان گزای می خوردم من
Rübai 133ای گشته زیان مملکت سود از تو!رو تازگی جهان بیفزود از تو
Rübai 139صد عشوه نغز و دلستان آوردیتا عمر عزیزم به زیان آوردی
Rübai 141ای موی سپید! اگر شبی با یاریبنشینم و از عیش بر آید کاری
Qəsidə 7مساز حجره وحدت درین مضیق خرابکه روی صبح سلامت بماند زیر نقاب
Qəsidə 56امن الرقیب نوائب الایامفسرت و عم عجائب الایام
Qəsidə 68خسرو زرین سپر دوش شد اندر کمانتافت چو نیم آینه جرم مه از قیروان
Qəsidə 69ای ز لبت لاله را آب خوشی در دهانآتش روی تو بس آینه عقل و جان
Qəsidə 70طارم چارم نهفت پرتو شمع جهانخیمه زربفت گشت نوبتی آسمان
Qəsidə 71رفت ز ماهی برون چشمه آتش فشانشمع فلک را ز صفر سفره نهاد آسمان
Qəzəl 3آب آن عارض خرم برخاستتاب آن طره پر خم برخاست
Qəzəl 18آن زلف پر از پیچ و شکن را چه توان گفت؟وان عارض چون برگ سمن را چه توان گفت؟
Qəzəl 25رخ تو قهر قمر خواهد کردلب تو قصد شکر خواهد کرد
Qəzəl 30عقل من در عشق خواری می کشدصبر باری بی قراری می کشد
Qəzəl 32مهر تو هرگز ز جانم نگسلدیاد تو هیچ از زبانم نگسلد
Qəzəl 35جانا خبر وصل تو زی ما که رساند؟یا قصه ما سوی تو تنها که رساند؟
Qəzəl 37بلبلان رخت به باغ افگندندزاغ را بار سفر می بندند
Qəzəl 38باد چون طره آن جان جهان درشکندفتنه بینی که در عقل و روان در شکند
Qəzəl 47نصیحت میکنم دل را که دامن درکش از یارمچو با دل بر نمیآیم به رنج دل سزاوارم
Qəzəl 48باز ناز ماهرویی میبرمباز مهر کینهجویی میبرم
Qəzəl 49شاید که ز تو یک نفس آسوده نباشیمجز زیر پی عشق تو فرسوده نباشیم
Qəzəl 50گر ترا راحت جان می گویمآشکارا نه نهان می گویم
Qəzəl 71گره مشگ بر سمن چه زنی؟لشکر زنگ بر ختن چه زنی؟
Qəzəl 74گر تو آنجا که تویی انده ما داشتییدل ما در غم و اندوه چرا داشتیی؟
Qəzəl 75می دان که باز راه ستم بر گرفته ایکز پیش گوش زلف به خم بر گرفته ای
Qəzəl 76تا بسته بند زلف پریشان گشاده ایصد نافه مشگ بر گل خندان گشاده ای