Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Görməmişdir bir kəs aləmdən ümidinə vəfa,Tapmamışdır bir ürək dərdinə torpaqdan dəva.
Qəsidə 38مرا که کار غم عشق یار خواهد بودبیا بگو که ازین به چه کار خواهد بود؟
Qəsidə 60چه جرم است این بر آورده سر از دریای موج افگن؟به کوه اندر دمان آتش به چرخ اندر کشان دامن
Qəsidə 30Dodağını şəkərçin bağlayan nazəninlər,Saçarlar səhər kimi gülüşlərindən şəkər.
Qəsidə 32Alınmamış gecənin başından ayın tacı,Saqi, mey ver, kef çəkək, meydir qəlbin əlacı.
Qəsidə 42Nə dözürəm hicrana, nə qovuşur mənə yar,Diləyim başa gəlsə, mənim nə kədərim var?
Qəsidə 9Səhərin küləyimi öpür yasəmənləri?Yoxsa İsa dəmimi gəzir göy çəmənləri?
Qəsidə 51Yar, gözlərin qanımı içsə də, deyirəm mən:Yarəb, sən özün saxla o gözlərin nəzərdən.
Qəsidə 66Haqq yaratmamış, sanki səni torpaqdan, sudan,Fəzilətdə, ağılda mükəmməl bir adamsan,
Qəsidə 11مژده ای دل هان که ما را مژده جان آمدهستوز نسیم صبح بوی زلف جانان آمدهست
Qəsidə 13Sərv boylu, ay qabaqlı, bulud saçlı, incə dilbər,Dodağı ləl, dişi inci, gül yanaqlı, zülfü ənbər,
Qəsidə 35گر سر زلف تو بر روی تو جولان نکندعشق تو قصد دل و غارت ایمان نکند
Qəsidə 43Hər şey ki, ayağına cidardır, onu pis san,İpək sənə bəzəkdir, öz qurdunasa zindan.
Qəsidə 54سرو سهی که سجده برد سرو کشمرشسنبل دمید بر طرف سوسن ترش
Qəsidə 53تر دامنی که ننگ وجودست گوهرشدریا نشسته خشک لب از دامن ترش
Qəsidə 28طارم زر بین که درج در مکنون کرده اندطاق ازرق بین که جفت گنج قارون کرده اند
Qəsidə 78هر صبح بین از قرص خور بر چرخ زیور سوختهز آهوی ماده است ای عجب بزغاله نر سوخته
Qəsidə 80ای رخ تو رنگ نوبهار گرفتهبر رخ نیکویی قرار گرفته
Qəsidə 83زهی با حسن تو همدم صفا و لطف روحانیبه زلف ار سایه خضری به لب چون آب حیوانی
Qəsidə 4ز دار ملک جهان روی در کشید وفاچنانکه زو نرسد هیچ گونه بوی به ما
Qəsidə 12روز بس خرم و موسم ز همه خوبترستعید فطرست که عالم همه پر زیب و فرست
Qəsidə 20دلی که تحفه تو جان مختصر سازدبسا که قوت خود از گوشه جگر سازد
Qəsidə 22این نادره بین باز کز ایام بر آمددر باغ جهان شاخ حوادث ببر آمد
Qəsidə 41ایهاالعشاق باز آن دلستان آمد پدیدجان برافشانید کان آرام جان آمد پدید
Qəsidə 49عمر به پای شد ز غم چون که نشد غمم به سرالحذر از در جهان ای دل خسته الحذر
Qəsidə 63سرو امل به باغ عدم تازه گشت هانپایی برون نه از در دروازه جهان
Qəsidə 84ز تاب زلف تو ای آفتاب روحانیبه مشگ سوده در آمد هزار ارزانی
Qəsidə 1برید عقل ترا کی برد به ملک صفاکه دل هنوز به بازار صورتست ترا
Qəsidə 2تا تو از هستی خود، خود را نگردانی جداهودج جان چون نهی در بارگاه کبریا
Qəsidə 3تا کی ز خطه خوف آیی به صف رجابرگیر پا و برو زین دار ملک فنا