Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به جان آفرینی که نزد جلالشثناهای بی حد و احصا فرستم
Qitə 64به خدایی که در موجوداتجز به امرش نمی شود منظوم
Qitə 68جنت دنیاست عرض این همایون بارگاهراحت جاوید را در ساحت او خانمان
Qitə 70ای خواجه تویی معامل منبرخیز ز خواب و چشم وا کن
Qitə 71ای صدر بکن هر چه توانی ز تغافلتا روز خود از وعده تو می شمرم من
Qitə 72خدایگانا! معلوم رای روشن تستخلوص بندگی و شرط نیک خواهی من
Qitə 75پذرفته ای گلاب دعاگوی خویش راای از تو جود، کام دل خویش یافته
Qitə 76ای رای رفعیت آسمان راپیموده و در میان گرفته
Qitə 81خداوند من صارم الدین که طبعتنشد قابل هیچ زرق و فسوسی
Qitə 88جانا همه آیت نکوییدر شأن تو آمده ست گویی
Müləmmə 1لاح فی الافق الثریا اسقنی کاس الحمیاجامه شب شد دریده جام می برگیر میا
Müləmmə 3حبذا هبة ریح اشعلت فی الروض ناراوحلت بالورد لما ملات فاه نضارا
Müləmmə 6لقیت فخرا یا امام ذوی الادبو بذالک العلیا قد افتخر اللقب
Müləmmə 21اشرب مع الندامی فی روضة الخزامیفالصبح قد تبدی والریح قد تنسم
Müləmmə 25قم فاسقنی فی زمن المهر جانواصرف بصر الخمر عن صرف الزمان
Müləmmə 32ایهاالساقی تفضل واسقنی کاس الشرابغیر ممزوج بماء بل کنار فی الحباب
Müləmmə 36ادام الله ایام البهارو الیس لیله حلل النهار
Müləmmə 40الراح الراح یا سؤلی یا املیفالنور غاب و خاض النوم فی المقل
Müləmmə 44الدیک فی صیاح واللیل فی انهزاموالنور قد تبدی من لجة الظلام
Müləmmə 46هات یا عقلی و دینی من صبابات الزمانلا تعدنی ان قلبی لیس یرضی بالامان
Müləmmə 49جلال الدین! نلت مدی الامانیو ساعدک الزمان بلا توانی
Müləmmə 50مکانک فی الوری اعلی المکانو شأنک قد تفوق کل شان
Rübai 8گل صبحدم از باد برآشفت و بریختبا باد صبا حکایتی گفت و بریخت
Rübai 12ای دل بنشین که یار بر خواهد خاستدر کار تو دوست وار بر خواهد خاست
Rübai 14تن در غم تو همچو زه از کاستی استواندر تو چو دامن همه ناراستی است
Rübai 17دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جستدر جام شراب ریخت صد قطره نخست
Rübai 20زان پیش که دل داد جوانی دادستاندر سر من موی سپید افتادست
Rübai 38دل در غم تو نقش امان جست و نیافتوز محنت تو خلاص جان جست و نیافت
Rübai 39بس دل که ز عشق تو سر خویش گرفتبس جان که به بازار تو از دست برفت
Rübai 43گندانی را کز آفتابه ش نم زادچون آتش خاطر آب خود داد به باد