Mücirəddin Beyləqani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خداوند من صارم الدین که طبعتنشد قابل هیچ زرق و فسوسی
Qitə 88جانا همه آیت نکوییدر شأن تو آمده ست گویی
Müləmmə 3حبذا هبة ریح اشعلت فی الروض ناراوحلت بالورد لما ملات فاه نضارا
Müləmmə 12اقبل العید بقدح غلب الدهر و فازوسقی الخمر فقد حل لنا الشرب و جاز
Müləmmə 14غیرت وجه حالی من وجهک المنقششوشت حال قلبی من صد غک المشوش
Müləmmə 19یا صاح قد صاح دیک الصبح فاستعجلمدامة مثل عین الشمس یستقبل
Müləmmə 23ورد الورد والنسیم سقیموالهوی صح عن سقام نسیم
Müləmmə 38یا من بعیونه یوازیحوراء رعت ربی الحجاز
Müləmmə 41بنانک مستعد بالنوالو شأنک غالب فی کل حال
Müləmmə 44الدیک فی صیاح واللیل فی انهزاموالنور قد تبدی من لجة الظلام
Rübai 8گل صبحدم از باد برآشفت و بریختبا باد صبا حکایتی گفت و بریخت
Rübai 12ای دل بنشین که یار بر خواهد خاستدر کار تو دوست وار بر خواهد خاست
Rübai 14تن در غم تو همچو زه از کاستی استواندر تو چو دامن همه ناراستی است
Rübai 17دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جستدر جام شراب ریخت صد قطره نخست
Rübai 37با من غمت ای فقاعی حور سرشتهنگام وفا تخم تبهکاری کشت
Rübai 62ای دوست مخور خون غم اندوزی چندخوش باش و مده دل به بد آموزی چند
Rübai 63با چشم چگونه اشگ دارد پیوند؟بودیم چنان هر دو بهم روزی چند
Rübai 64بیش از مه رخسار تو پرتو نخرندوآن عشوه گرم تو نو از نو نخرند
Rübai 99چون لطف سماع هست جامی کم گیرچون کار طرب بپخت خامی کم گیر
Rübai 103دی از می عشق مست برخاسته اممحنت کش و غم پرست برخاسته ام
Rübai 109از چشم خود ابر را خجل می دارموز خون همه خاک راه گل می دارم
Rübai 118روزی که سراپرده بر افلاک زنمآن روز ردای صبح را چاک زنم
Rübai 119در شیوه عشق بیش ازین کم نزنمور دل ببرد دو دیده بر هم نزنم
Rübai 135چون سایه نه نیستم نه هستم بی تووز سایه خویشتن گسستم بی تو
Rübai 136وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟جانی که مراعات دلم کردی کو؟
Rübai 138ای برده دلم به صد هزار استادی!در عشق تو بندگی به از آزادی
Rübai 140با دل گفتم چو دلبری بگزیدیبنشین و بگو که با منش چون دیدی؟
Rübai 143زان دل ز من ای سرو سهی! نستانیخواهی که ز من دل تهی نستانی
Qəzəl 8بیا که باغ نکوتر ز روی دلخواهستبهار خیمه برون زن چه جای خرگاهست
Qəzəl 19ای شب خجل ز مویت گل تنگ دل ز رویتکوثر عرق گرفته از شرم خاک کویت