Məhsəti Gəncəvi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Eşqinlə bu dünya mənə bir cənnətdir,Qəm şahmatım ancaq üzünə həsrətdir.
Rübailər, 18Əfsus, gülün üstündə tikanlar bitdi,Bir qarğa sənin laləni talan etdi,
Rübailər, 23Zülfümlə gərək tutum səni zəncirdə,Axtarmayım axşamkı kimi hər yerdə.
Rübailər, 29Sən hər nə qədər istəməsən qəmlər var,Sevgində də hicran dolu çox dəmlər var.
Rübailər, 38Arxında axan hər suya qurban ollam,Xasiyyətin od! Yolunda candan ollam,
Rübai 41Ey çərxi fələk, aləmi viran etdin,Zülmünlə cahan mülkünü talan etdin.
Rübai 43Dost oldu, budur, çıxdı buxaqdan saqqal,Barmaq qıcadı üzə uzaqdan saqqal.
Rübailər, 46Olursa Misir, Rum, Çin sənin, ancaqBil ki, bütün dünya sənin olacaq.
Rübailər, 51Qəm şadlığa çevrilər sənin lütfündən,Daimi olar ömür dönüb baxsan sən.
Rübailər, 66Didarına, ey gül, o vurulmuş gəldi,Könlündəki həsrət, o qor olmuş gəldi.
Rübailər, 72Olmuş üzünə qadın, kişi lap heyran,Dərdindən ürək dərdə düşüb, can viran.
Rübai 118Eşqindən, a torpaq ələyən, soldum mən,Bir kimsəyə bir söz demədim dərdindən.
Rübai 119Yandım nə qədər qəmindən, ey qəssab, mən,Dəysin sümüyə bıçaq, – dedim, – qoy birdən.
Rübailər, 127Könlüm hanı dərdimdən açım mən söhbət,Qəmdən deməyə canımda yoxdur taqət.
Rübai 128Gördüm o gözəl gənci ki, Sərracanda,Olmaz belə lazımlı onun tək can da.
Rübai 141Şamdır üzün, ey gözəl, könül pərvanə,Zülmündən olub eşqə düşən divanə.
Rübai 156Duzsan, elə bil, tamam lətafətsən sən.Tər gül kimisən, bütün təravətsən sən.
Rübailər, 165Şehdən payız içmişdir ağaclar badə,Sərxoşca bir il çiçək tutur röyadə.
Rübai 2Yalvardım o gün dərziyə, tərpənsən bir!Allahı sevərsən, aşağı ensən bir!
Rübailər, 5Sərxoşlara gül saçmağa yellər gəldi,Dildarına mey süzməyə dilbər gəldi.
Rübai 20Gəlmişdi Çegeldən bu gözəl oğlanlar,Ya Rəb, necə torpaqla yoğrulub onlar?
Rübai 49Mən söylədim: – Ey gül, mənə tez mey ver gəl,Dilləndi, dedi: – Adna günü bir dincəl.
Rübai 60Öldürsə bıçaqla kimi yarım hərgah,Sonra tutar ağzında ləbiylə gah-gah.
Rübai 85Ey Puri-Xətib, dinlə öyüd gəl hərdən,Şadlıqla mey iç badə dolu sağərdən.
Rübai 87Nəsrinin o gün vurdu mənə atəşlər,Yellər bizə göstərdi dünən sünbüli-tər,
Rübai 112Bilirdim, vəfadan xeyli uzaqsan,Bilirdim, əhdini sındıracaqsan.
Rübai 114Dur, gəl, nə gözəl hücrəyə sahman verdim,Məclis bəzədim, səndən ötrü can verdim.
Rübailər, 124Getdi o gedən, başda xumarım qaldı,Könlümdə nə səbrim, nə qərarım qaldı
Rübai 131Hər səmtə, gülüm, vurma bu dar meydanda,Üzdən saçını götür, qalarsan qanda.
Rübailər, 133Mən ki bu qədər ağlaram aşkar-pünhan,Zənn eyləmə qorxutdu məni tək bir can.