Məhsəti Gəncəvi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از من طمع وصال داریالحق هوس محال داری
Qitə 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Rübai 109در وصف تو بسیار سخن راندهایمبسیار کُتُب ساخته و خواندهایم
Rübai 146ای کرده جفا و جور آئین، بحلیوآورده به جای مهرِ من کین، بحلی
Qəzəl 4در فغانم از دل دیر آشنای خویشتنخو گرفتم همچو نی با نالههای خویشتن
Rübai 12در دایرهای که آمد و رفتن ماستآنرا نه بدایت نه نهایت پیداست
Rübai 82مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهدوز تو، صنما، بریدنم دل ندهد
Rübai 103تا حلقه به گوش لب چون نوش توامای رشک پری، عاجز و مدهوش توام
Rübai 104جانا نفسی دور نهای از یادمدلتنگ مشو گر ز تو دور افتادم
Rübailər, 106Axşam yenə tutdum o yarı mən birdən,Yüz-yüz öpüş aldım o xurma ləblərdən.
Rübai 124با درد تو نیست روی درمان دیدندشوار بود وصل تو آسان دیدن
Rübai 136عشق است که شیر نر زبون آید از اوبحریست که طرفهها برون آید از او
Rübai 147گه خصم شوی مرا و گه یار آئیروزی به هزار گونه در کار آئی
Rübai 150چون در دلت آن بود که گیری یاریبرگردی ازین دل شده بی آزاری
Qəzəl 5آن خال عنبرین که نگارم به رو زدهدل میبرد از آنکه به وجه نکو زده
Qitə 7مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجمال گردید بنابرآن به حضوری مجلس خاص سلطانی اجازت تمام داشت و در آن بزم با شعرا و ادبائی مانند امیر احمد و غیره طریقه مطارحه و معارضه میپیمود، روزی سلطان به مَهْسَتی چنین گفت:«چیست پنهان زیر دامان تو ای سیمین بدن »
Qitə 9از جماع نره خر بر ماده خررغبتی بر طبع خاتون اوفتاد
Qitə 12طیبتی نیک گویمت بشنورسم مردی مجوی از معنون
Qitə 13از رسول بزرگ، واعظ شهرگفت روزی حکایتی خندان
Qitə 14ندانم ترا «تاج دین» یاد هستکه بر خط تو ماه سر مینهاد
Qitə 15در آن شهره دیو کز پس نهیبفرشته چو طاوس پر مینهاد
Qitə 18به خدایی که بر خداوندانفرض کردهست بندگی کردن
Rübai 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Rübai 11در طاس فلک جرعه شادی و غم استگه محنت و دولتست و گه بیش و کم است
Rübai 44قاضی چو زنش حامله شد زار گریستگفتا ز سر قهر که این واقعه چیست
Rübai 106چندان که به کار خویش وا میبینمخود را به غم تو مبتلا میبینم
Rübai 149هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهیشب با تو سخن کنم جوابم ندهی
Rübai 168تن زود به خواری ای جلب بنهادیوز گفته خویش نیک باز استادی
Qəzəl 3طفل اشکم مدام در نظر استچه توان کرد، پارهٔ جگر است
Rübailər, 172هر گه که تو نعل اسب یکران بندیداغی دگرم بر دل حیران بندی