Məhsəti Gəncəvi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چون باد که هر زمان ز سوئی بجهدهر دم ز تو بیدلی ز کوئی بجهد
Rübai 48در غربت اگرچه بخت همره نبودباری، دشمن ز حالم آگه نبود
Rübailər, 52Ceyran Çini öz mişkinə qəltan eylər,Ətriylə saçın mişki peşiman eylər.
Rübailər, 64Ömrüm, – dedim, – oldu daha puç, rəhm eylə!Dünya, – dedi,– korlandı həsəddən beylə,
Rübailər, 65Hərgah ki, gözümdən yaşım əlvan tökülər,Ağlar mənə göy, yaşı bir ümman tökülər.
Rübai 66Əldən, nə deyim, gör necə varım getdi,Yəni qaçıb o zülfü xumarım getdi.
Rübailər, 81شوی زن نوجوان اگر پیر بودتا پیر شود همیشه دلگیر بود
Rübai 84Ləlin baharın taxtını talan etdi,Məst etdi o badam məni nalan etdi.
Rübai 99Mən Məhsətiyəm, hüsnümə yox tay, ortaq,Olmuş mənə heyran o Xorasanla İraq.
Rübailər, 101Göylərdə min illərlə günəş dövr eylər,Bir kan zər olar, o ya ki bir kan gövhər,
Rübailər, 110Yalvardım ona yolda tutub bir gün mən,Tər basdı xəcalətdən onu, bax, birdən.
Rübai 127Dərdinlə mənim tək, de, yanan harda var?!Zülmünlə bu cür qəlbi sınan harda var?!
Rübai 129Zülfündür otuz zənci, sanki sərxoşdur,Yatmış o otuz gümüşlükdə, bihuşdur.
Rübai 130Ey zülfü tökən burum-burum, həm çin-çin,Xəttinlə sənin bir-birinə dəymiş Çin.
Rübai 134Gördüm bacadan dünən gözəl bir oğlan,Ondan de, gözəllikdən əgər dəm vursan.
Rübai 137Könlüm qəminə olmuş əzəldən məskən,Canda əbədi qəminlə dost oldum mən.
Rübailər, 138Ağzın, gözün, ey lalə üzlü, şux, göyçək,Almış elə bil, püstə, badamdan örnək.
Rübai 151Güldün, çəmənə qırmızı güllər sərdin,Çovğunlu qışı güllü yaza döndərdin.
Rübailər, 151Yarın nazına artıq o taqət yoxdur,Könlümdə daha o od, hərarət yoxdur.
Rübai 154دل بی تو، بجز خون جگر بارد، نیمانند تو، بی وفا فلک آرد، نی
Rübai 159Şadlıq atını sürsən, açarsan meydan,Sehriylə təbi insanı eylər heyran.
Rübai 161Zülfün təzənə, neydir o şümşad qamət,Səndən nə göyərçinbaz olar, ey afət!
Qəzəl 8Yarın barmağında üzük olaydım,Onun əllərində kaş ki solaydım!
Rübailər, 184Qəlbin dediyilə nə qədər xar oldun,Bir zalıma sən gör nə giriftar oldun.
Rübailər, 186Ta açdı sənin naməni yorğun bəndən,Öpdü nə qədər xəttini məftun bəndən.
Qitə 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Rübai 1Məni yerə yıxıb o qəssab kəsdi,Dedi: “Güman etmə, bu, son nəfəsdi”.
Rübailər, 31Düşmüş bu gecə bəxtimə təklik, hicran,Könlümdə qalar sabah bu qəmdən tufan.
Rübai 36Durmuşdu dükanda yenə qəssab oğlan,Səf çəkmiş adamlar yenə sağdan-soldan.
Rübailər, 44Hər yerdə sən ol könlümə, ey gül, həmdəm,Yaqut ləbinə dəyməyə dünya bir dəm.