Rübai 33

دائم نبود رنگ تو سرخ از می توپیوسته نباشد این صدا در نی تو

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 56

چشمم که سرشک لاله‌گون می‌آردرازیست که از پرده برون می‌آید

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 63

چون گردش سال به که تعجیل کنیماز میکده‌ها شراب تحصیل کنیم

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 65

مجذوب که خاطر مکدّر داردخون‌ها در دل ز چرخ اخضر دارد

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 77

خواهی که چو آفتاب مشهور شویچون مردمک دیده همه نور شوی

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 79

ای دل به جهان چه بسته‌ای دل به امیدغافل مشو از اجل که این است رسید

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 34

تا چند دلت بی‌خبر از مرگ بودتا کی به سرت فکر سر و برگ بود

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 40

دنیا که تو را دو روزه دارد دل‌خوشیک سر سه طلاقش بده ای صاحب هش

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 42

ای آن که عقول عاقلت می‌خوانندسادات تمام سیّدت می‌خوانند

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 50

مجذوب تنگ بساط می‌باید بودبیگانه اختلاط می‌باید بود

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 51

از خون جگر شراب خواهیم گرفتاز پاره دل کباب خواهیم گرفت

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 52

می‌گفت به سرو در چمن فاخته‌ایهر چند به ما سایه نینداخته‌ای

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 53

ای قبله اقلیم ولایت کویتمحراب بلند طاق دین ابرویت

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 57

ای آن که ز الحاد شدی هرزه درایک ره نظر از مغاک کن سوی سما

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 58

نوری که به چشم موسی از طور نموددیدار به من شبی هم آن نور نمود

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 59

در وادی غم جنون پر شورم سوختبی‌تابی شوق همچو منصورم سوخت

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 64

آن می که به زور خویشتن می‌نازدبرقیست به قلب اهل دل می‌تازد

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 67

آن خواجه کی دی شیشهٔ می داشت به دستامروز چو شیشه تا که افتاد شکست

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 78

دنیا گیرم که بی‌گزند است به هیچزهرش همه گر شکر و قند است به هیچ

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 13

روزی دو سه دست و پا گشایند تو راتا در بد و نیک آزمایند تو را

Məczub TəbriziRübai1 dəq