Məczub Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سلامی چون نسیم صبحگاهیبه آن رونقفزای بزم شاهی
Qəzəl 231ز بس پیچیدهام خود را به فکر نازکاندامیخیالی گشتهام موهوم آن هم نارس خامی
Qəzəl 235یک شیشه از می ناب با یار سیم ساقیگنجت اگر دهد رو در گوشه وثاقی
Qəzəl 237ای دل نهفته ناله و افغان چه میکنیرازی که برملا شده پنهان چه میکنی
Qəzəl 252حاشا که ماه چارده و شمع خاوریدر صد هزار پرده عیان در برابری
Müfrəd 2همین بس است به عالم دلیل مستی دوستکه هر چه هست به عالم دلیل هستی اوست
Müfrəd 3بس که از هر آرزو شد عقدهای حاصل مرارشته طول امل یک عقده شد در دل مرا
Tarix 4سالی که حج به مطلب دل کرده آمدیماز مسجد الحرام سوی مسجد رسول
Rübai 13روزی دو سه دست و پا گشایند تو راتا در بد و نیک آزمایند تو را
Rübai 33دائم نبود رنگ تو سرخ از می توپیوسته نباشد این صدا در نی تو
Rübai 34تا چند دلت بیخبر از مرگ بودتا کی به سرت فکر سر و برگ بود
Rübai 40دنیا که تو را دو روزه دارد دلخوشیک سر سه طلاقش بده ای صاحب هش
Rübai 42ای آن که عقول عاقلت میخوانندسادات تمام سیّدت میخوانند
Rübai 50مجذوب تنگ بساط میباید بودبیگانه اختلاط میباید بود
Rübai 52میگفت به سرو در چمن فاختهایهر چند به ما سایه نینداختهای
Rübai 53ای قبله اقلیم ولایت کویتمحراب بلند طاق دین ابرویت
Rübai 57ای آن که ز الحاد شدی هرزه درایک ره نظر از مغاک کن سوی سما
Rübai 58نوری که به چشم موسی از طور نموددیدار به من شبی هم آن نور نمود
Rübai 59در وادی غم جنون پر شورم سوختبیتابی شوق همچو منصورم سوخت
Rübai 64آن می که به زور خویشتن مینازدبرقیست به قلب اهل دل میتازد
Rübai 67آن خواجه کی دی شیشهٔ می داشت به دستامروز چو شیشه تا که افتاد شکست
Rübai 77خواهی که چو آفتاب مشهور شویچون مردمک دیده همه نور شوی
Rübai 78دنیا گیرم که بیگزند است به هیچزهرش همه گر شکر و قند است به هیچ
Qəzəl 107ای پسر اهل وفا را بشناسآشنایی کن و ما را بشناس
شمارهٔ ۱با آن گل خودرو که عیانش نتوان یافتداریم بهاری که خزانش نتوان یافت
شمارهٔ ۲لاله ز رخسار تو گل چیده استغنچه به امید تو خندیده است
Tarix 2پدر را پس از فوت دیدم به خوابکه میگفت با من بهشتی شدم
Qəzəl 139صحیفهایست به انشای کاتبان ازلکه از حصار دعا کوته است دست خلل
Qəzəl 167دارد به سر هوای رخت آفتاب همخون کرده خندهات به دل لعل ناب هم