Qəzəl 229

سلامی چون نسیم صبح‌گاهیبه آن رونق‌‌فزای بزم شاهی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 231

ز بس پیچیده‌ام خود را به فکر نازک‌اندامیخیالی گشته‌ام موهوم آن هم نارس خامی

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 235

یک شیشه از می ناب با یار سیم ساقیگنجت اگر دهد رو در گوشه وثاقی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 237

ای دل نهفته ناله و افغان چه می‌کنیرازی که برملا شده پنهان چه می‌کنی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 252

حاشا که ماه چارده و شمع خاوریدر صد هزار پرده عیان در برابری

Məczub Təbrizi1 dəq
Müfrəd 2

همین بس است به عالم دلیل مستی دوستکه هر چه هست به عالم دلیل هستی اوست

Məczub Təbrizi1 dəq
Müfrəd 3

بس که از هر آرزو شد عقده‌ای حاصل مرارشته طول امل یک عقده شد در دل مرا

Məczub Təbrizi1 dəq
Tarix 4

سالی که حج به مطلب دل کرده آمدیماز مسجد الحرام سوی مسجد رسول

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 13

روزی دو سه دست و پا گشایند تو راتا در بد و نیک آزمایند تو را

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 33

دائم نبود رنگ تو سرخ از می توپیوسته نباشد این صدا در نی تو

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 34

تا چند دلت بی‌خبر از مرگ بودتا کی به سرت فکر سر و برگ بود

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 40

دنیا که تو را دو روزه دارد دل‌خوشیک سر سه طلاقش بده ای صاحب هش

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 42

ای آن که عقول عاقلت می‌خوانندسادات تمام سیّدت می‌خوانند

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 50

مجذوب تنگ بساط می‌باید بودبیگانه اختلاط می‌باید بود

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 52

می‌گفت به سرو در چمن فاخته‌ایهر چند به ما سایه نینداخته‌ای

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 53

ای قبله اقلیم ولایت کویتمحراب بلند طاق دین ابرویت

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 57

ای آن که ز الحاد شدی هرزه درایک ره نظر از مغاک کن سوی سما

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 58

نوری که به چشم موسی از طور نموددیدار به من شبی هم آن نور نمود

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 59

در وادی غم جنون پر شورم سوختبی‌تابی شوق همچو منصورم سوخت

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 64

آن می که به زور خویشتن می‌نازدبرقیست به قلب اهل دل می‌تازد

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 67

آن خواجه کی دی شیشهٔ می داشت به دستامروز چو شیشه تا که افتاد شکست

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 77

خواهی که چو آفتاب مشهور شویچون مردمک دیده همه نور شوی

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 78

دنیا گیرم که بی‌گزند است به هیچزهرش همه گر شکر و قند است به هیچ

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 107

ای پسر اهل وفا را بشناسآشنایی کن و ما را بشناس

Məczub Təbrizi1 dəq
شمارهٔ ۱

با آن گل خودرو که عیانش نتوان یافتداریم بهاری که خزانش نتوان یافت

Məczub Təbrizi1 dəq
شمارهٔ ۲

لاله ز رخسار تو گل چیده استغنچه به امید تو خندیده است

Məczub Təbrizi1 dəq
Tarix 2

پدر را پس از فوت دیدم به خوابکه می‌گفت با من بهشتی شدم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 139

صحیفه‌ایست به انشای کاتبان ازلکه از حصار دعا کوته است دست خلل

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 167

دارد به سر هوای رخت آفتاب همخون کرده خنده‌ات به دل لعل ناب هم

Məczub Təbrizi1 dəq