Məczub Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
یا رب دلم از درد تو بیکار نگرددبیمار غم عشق تو بیمار نگردد
Qəzəl 54کلبه احزان من بزم وصال تو باددیده حیران من محو جمال تو باد
Qəzəl 58کام دل غیر از کجا بدهدمطلب بنده را خدا بدهد
Qəzəl 59ای خوش آن ساعت که یارم از سفر پیدا شوددیده بختم به روی صبح دولت وا شود
Rübai 62ای دل هرکس که بود از این سلسله رفتغافل منشین عمر تُنُک حوصله رفت
Rübai 66مجذوب اگر با تو کسی جنگ کندآن کن که خجالتش به صد رنگ کند
Rübai 69مجذوب تو را به سایه همدوشی بهیعنی که فتادگی و بیهوشی به
Qəzəl 70آنان که به فکر اعتبارنددر دیده اعتبار خارند
Rübai 70مجذوب تو اندیشهٔ هستی نکندپیداست که شعله میل پستی نکند
Qəzəl 71سینه صافان ز غمت چشم تری یافتهاندپاکبینان ز نگاهت نظری یافتهاند
Rübai 73انسان که ز بیش و کم الم دارد اوگر داند کیست او چه کم دارد او
Rübai 76نور تو زدوده زنگ از صفحهٔ دلخورشید کند ظلمت شب را زایل
Qəzəl 79عقل چون مشغول خود شد شهر و زندان ساختندچون جنون از خود به تنگ آمد بیابان ساختند
Qəzəl 85شبی به دیر مغانم فتاد راه نظرشدم به پیش که بینم به دیر چیست خبر
Qəzəl 86عشق دریاییست من چون موج در وی بیقرارموج را در بیقراریها نباشد اختیار
Qəzəl 91در سرم نیست به جز سر تو سودای دگردر دلم نیست به غیر از تو تولای دگر
Qəzəl 96بده ساقی شراب ناب تبریزکه دارد فیض دیگر آب تبریز
Qəzəl 101مه ندیدم به این صفا هرگزمهر را نیست این ضیا هرگز
Qəzəl 104ایا زآن نوشخند عشوهپردازنمکدان بر جراحت سرنگون ساز
Qəzəl 105بشنو این نکته که محکوم تو باشد همه چیزپیش او خوار شو و در همه جا باش عزیز
Qəzəl 109ز هر چه در نظر آید مرا جمالت بسز عیشم آن چه به خاطر رسد خیالت بس
Qəzəl 115گویمت پندی همه گوش و تمام ادراک باشخواستی در چشم دشمن خاک باشی خاک باش
Qəzəl 122صبحدم چون شود هوا فیاضبه دو عالم کند ندا فیاض
Qəzəl 125خواهی شکفته نوش کنی جام اختلاطخوشخُلق باش ور نه مبر نام اختلاط
Qəzəl 127ما حشمت و سپاه نداریم یا حفیظجز درگهت پناه نداریم یا حفیظ
Qəzəl 128تا شدم در آتش عشقت گدازان همچو شمعاز جبینم نور مهرت گشت تابان همچو شمع
Qəzəl 140ساقی بیار جامی زآن کیمیای اقبالیا رب همیشه باشی مسکیننواز و خوشحال
Qəzəl 143ساقی بده آن ساغر خورشید شمایلتا ظلمت عقلم به تمامی رود از دل
Qəzəl 147به یادت صبح بر گلشن گذشتمز سرو و لاله و سوسن گذشتم
Qəzəl 149از رقیبم گر شنیدی توبه از می کردهامکذبُ تهمت افترا بهتان کجا کی کردهام