Məczub Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بردی دل ما بتا نگه دارحقت بود از بلا نگه دار
Qəzəl 95زهی به حسن و ملامت ز دلبران ممتازبه غمزه هوشفریب و به عشوه مهرطراز
Qəzəl 99صبح شد ساقی بده جامی که بازشد دری بر روی ما از غیب باز
Qəzəl 108از خم زلف کمندافکن مترساز فریب غمزه پرفن مترس
Qəzəl 110به فکر نرگست افتاده نرگسبه خواب ناز رخصت داده نرگس
Qəzəl 115گویمت پندی همه گوش و تمام ادراک باشخواستی در چشم دشمن خاک باشی خاک باش
Qəzəl 120آمد رسول یار و شدیم از جفا خلاصاز هر بلا شدیم به لطف خدا خلاص
Qəzəl 142بنوش باده عشرت به دولت و اقبالشکفته باش شب و روز و هفته و مه و سال
Qəzəl 146یار از ما جان و ما از یار ساغر خواستیمجان به جان دادیم و جان بردیم و دیگر خواستیم
Qəzəl 177به صد آشفتگی چون موج هر سو بیقرار افتمکه زین دریای توفانخیز شاید بر کنار افتم
Qəzəl 180چه غم دارم غم دلدار دارم؟چه کم دارم غم بسیار دارم؟
Qəzəl 185هر جا ز سرگذشت خود افسانه بستهایمبندی به پای عاقل و دیوانه بستهایم
Qəzəl 192پیش بتان مذمت خورشید و ماه کندر گفتگو به مشرب هر کس نگاه کن
Qəzəl 195دوست یا رب چه دید باز از منکه همی تافت رخ به ناز از من
Qəzəl 212شده در شیشه ما بیتو می ناب گرهمفکن این همه بر خاطر احباب گره
Qəzəl 213سحر چون رخ نماید آفتاب آهسته آهستهکشد با ساغر زرین شراب آهسته آهسته
Qəzəl 224ای نه فلک از بحر عطای تو حبابیوی هشت بهشت از چمن لطف تو بابی
Qəzəl 230ای پادشاه خوبان سوی گدا نگاهیخوبان نگاه خود را سر میدهند گاهی
Qəzəl 242عیش عیش ما باشد گر تو یار ما باشیمی دهی و می نوشی رازدار ما باشی
Qəzəl 244لَئِن جَلَّت ذَنوبی فی مَقامیفَعَطفَ العَطف کافٍ لاعتصامی
Qəzəl 245ای شوخ اضطراب برای چه میکنیگر عاشقی شتاب برای چه میکنی
Məsnəvi 1چه پیچی در این عالم پیچ پیچکه خالیست از راحت و پر ز پیچ
Tarix 1چون والد کمینه طواف مدینه کردمحرم به حج شدیم و مناسک تمام شد
Rübai 3از مرتبه نبی شرف دارد حُسناز رنگ رخ علی شعف دارد حُسن
Məsnəvi 4الهی به مستان روز الستکه دل بر تو بستند از هر چه هست
Müfrəd 5لبی که لب ز دعا بست بسته شد در اوسری که سجده ندانست خاک بر سر او
Müfrəd 6بر خوان چرخ نیست به جز چند کاسه خوناین هم غنیمت است از این کاسه سرنگون
Müfrəd 7بنده اندر بندگی گر نارس استچون خدایی از تو میآید بس است
Qəzəl 9روزی که فلک در خم چوگان تو گرددباید دو جهان عرصه میدان تو گردد
Rübai 9دین آر به دست از پی دینار مرواز دیدن زر چو طفل از کار مرو